Η Φούντου

Το ωραίο πράγμα με το να μαθαίνεις κάτι καινούριο είναι ότι θυμάσαι κάτι παλιό. Ένα τραγούδι που είχες ακούσει κάποτε, μία ταινία που έτυχε να δεις, ένα όνομα που κάτι σου λέει, ένα στίχο γραμμένο σε ένα παλιό σημειωματάριο, μια αράδα που ξαφνικά αποκτάει νόημα ή ίσως στην συγκεκριμένη μας περίπτωση ένα βιβλίο από αυτά που διαβάζαμε τα καλοκαίρια με ένα παγωτό στο χέρι (δεν εξηγείται αλλιώς ο λεκές στο εξώφυλλο). Έτσι λοιπόν από αυτό το παλιό, μαθαίνεις μετά κάτι άλλο καινούριο και γεύεσαι το πιο νόστιμο πράγμα, τη χαρά της γνώσης. Με αφορμή λοιπόν ετούτο το εξαιρετικό ποίημα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες θυμήθηκα το βιβλίο της Βαρελλά που αναφέρεται στην αγάπη και στην ανιδιοτελής φιλία στην οποία καμία σημασία δεν έχει η ηλικία, το φύλλο, το είδος καθώς επίσης και στην κοινωνία που θα μπορούσαμε να φτιάξουμε αν σεβόμασταν το καθετί  γύρω μας και αν παλεύαμε για αυτό που θεωρούσαμε σωστό :  «Γιατί τι άλλο είναι η ζωή από ένας ατελείωτος αγώνας;

Αυτή άλλωστε δεν είναι η πίκρα της;

Αυτή όμως δεν είναι και η χαρά της;» *

Τί σημαίνει μοναξιά;

«Όταν σκέφτομαι τα περασμένα, βρίσκω πως η κυρία Έλλη, η θεία του Δώρου, είχε δίκιο να με λέει αγριοφουντουκιά. Ίσως τότε να ήμουν «άγρια», γιατί η μοναξιά είναι «άγριο» πράγμα.
Ήμουν σ’ εκείνη την γειτονιά ολομόναχη , χωρίς συντροφιά, χωρίς παρέα. Οι άνθρωποι που ζούσαν κοντά μου σε μου ‘ριχναν ούτε μία ματιά, ακόμη και όταν άνοιγα την ανοιξιάτικη ομπρέλα μου, ακόμη και όταν γέμιζα με πράσινες πινελιές την γκρίζα γειτονιά τους.
Αισθανόμουν ένα όρθιο «τίποτα» . Ένα όρθιο τίποτα με κορμό και κλαδιά.
Όμως εδώ και τρία χρόνια άλλαξε η ζωή μου. Η γειτονιά μου έκανε δώρο τον Δώρο, κι άρχισα να έχω και εγώ μία ιστορία. Πρωί πρωί βγαίνει από την πόρτα του χοροπηδώντας για το σχολείο, που απέχει δέκα βήματα από το σπίτι του. Μου λέει «καλημέρα» . Μπαίνει στην αυλή. Μου τον κρατά το σχολείο ως το μεσημέρι. Περιμένω ν’ ακούσω το κουδούνι και να τος. Χοροπηδάει σαν λαγός. Πάντα χοροπηδάει.
Όταν έρχεται να καθίσει επάνω μου , παίρνει μαζί του και μία κουρελού. Τη στρώνει στη διχάλα μου σαν σέλα, με καβαλάει σαν άλογο και πάμε παντού. Μιλάει μοναχός του, σαν να τον έχουν κουρντίσει. Το στόμα του δεν κλείνει ποτέ. Μου φέρνει βιβλία και μου τα διαβάζει φωναχτά. Βάζει σε κουτιά τζιτζίκια και μπάμπουρες και έρχεται στα κλαδιά μου να τα μελετήσει. Προσέχει το βάδισμα της κάμπιας πάνω στα κλαδιά μου. Μαθαίνει να μυρίζει τα αρώματα της φύσης μέσα από τα νιογέννητα φύλλα μου. Ευχαριστιέται το χάδι του αγέρα. Διακρίνει τους μικρούς εκείνους ψιθύρους που οι περισσότεροι άνθρωποι – αν και έχετε αυτιά-δεν τους ακούτε.
Σκέφτομαι λοιπόν πόσο όμορφο πράγμα είναι να σ ’αγαπούν και ν ‘ αγαπάς.Αλήθεια, πώς μπόρεσα να κάνω τόσα χρόνια χωρίς αυτόν; Πώς μπόρεσα να ζήσω με τη μοναξιά;» *

*αποσπάσματα από το βιβλίο της Αγγελικής Βαρελλά. Φιλενάδα, φουντουκιά μου. Εκδ. Πατάκης

14 thoughts on “Η Φούντου

  1. Ω ναι….rain or shine…όταν έχεις άτομα που αγαπάς και σε αγαπούν ανιδιοτελώς, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλλου και είναι πάντα εκεί…και είσαι πάντα εκεί… είσαι ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου…
    Σεβασμός…μεγάααλη υπόθεση,ειδικά όταν πηγάζει αυθόρμητα από μέσα σου, ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα είναι στάση ζωής, είναι αυτό που λέω, πως αυτός που σέβεται τον εαυτό του θα σεβαστεί και αυτόν/αυτήν απέναντι του,δίπλα του,τη φύση,τα πάντα.
    Όμορφη μέρα να έχεις 🙂

  2. Καλημέρα γλυκό Jokeraki, σου εύχομαι να μην φτάσει ποτέ η στιγμή που θα κάνεις στον εαυτό σου την ερώτηση με την οποία κλείνει το κείμενο!!
    Να έχεις μια όμορφη ημέρα γεμάτη χρώματα και όμορφες στιγμές!!

  3. Όλοι ζουν με τη μοναξιά μέχρι να έρθει που έρχεται η ώρα να αγαπήσουν και ν’αγαπηθούν. Μέχρι τότε δεν το ξέρουν οτι είναι μόνοι και δεν τους πειράζει. Ίσως να νιώθουν έναν κόμπο στο λαιμό, ίσως να κουβαλούν το ανεκπλήρωτο. Και τότε να ψάχνουν όπως-όπως να γεμίσουν τα κενά τους αναζητώντας την αγάπη εκεί που δεν υπάρχει και προσφέροντας γιαλιστερές χάντρες νομίζοντας οτι δίνουν αγάπη.
    Όλοι είμαστε έτσι μέχρι η αγάπη να έρθει να μας βρει και μέχρι τότε στολιζόμαστε για να μας συναντήσει στα καλύτερά μας.
    Καλημέρα!

    • Καμιά φορά πάλι δεν είμαστε όσο μόνοι νομίζουμε απλά δε μπορούμε να διακρίνουμε τη σιωπηλή αγάπη που υπάρχει γύρω μας…Σ’ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη και το σχόλιο

  4. Όντως μια αληθινή φιλία δεν γνωρίζει ηλικίες….προσυπογράφω!
    Το ποίημα υπέροχο και μια και θυμήθηκα κι εγώ κάτι παλαιότερο προτείνω να δεις το ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΚΕΙ ΚΥΡΙΕ ΤΣΑΝΣ (BEING THERE) με τον Πήτερ Σέλλερς!Αυτή είναι η ομορφιά με μερικά μπλογκς σου θυμίζουν κάποια κομμάτια της εφηβείας σου που είναιπάντα εκεί!

    • Τα σχόλια και οι προτάσεις σου Moody είναι από αυτά που με κάνουν να θέλω να γράφω ( ελπίζω να μη δεχτείς απειλητικά μηνύματα μετά από αυτό το σχόλιο!). Ευχαριστώ για την πρόταση, θα τη δω σίγουρα την ταινία
      Καλησπέρα!

  5. Καλησπέρα Τζοκερίνο!
    Λοιπόν, ένα περίεργο πράγμα -δεν ξέρω γιατί- διαβάζοντας τους στίχους του Μπόρχες βούρκωσα..
    Όσο για τη μοναξιά.. Πιστεύω ότι υπάρχει και δεν υπάρχει! Είναι επιλογή μας πολλές φορές. Κάποιες δεν έχουμε βρει πρώτα τι είναι αυτό που ψάχνουμε, οπότε κάνουμε πίσω κι απομακρυνόμαστε.. Κάποιες άλλες κοιτάμε σε λάθος μέρη (για διάφορους λόγους) και δεν βλέπουμε δίπλα μας.. Πιστεύω ότι ποτέ δεν είμαστε πραγματικά μόνοι (από την πλευρά μιας συγκεκριμένης πτυχής της μοναξιάς, αν σκεφτείς ότι μόνοι μας γεννιόμαστε-μόνοι μας πεθαίνουμε, βλέπουμε μόνο μέσα από τα δικά μας μάτια κλπ κλπ..). Πάντα υπάρχουν άτομα γύρω μας που θα προθυμοποιούνται να μας ακούσουν ή να μοιραστούμε κάτι μαζί τους.. αρκεί εμείς να είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε το ενδιαφέρον και την αγάπη τους! 🙂
    Άλλωστε η μοναξιά -η από προσωπική επιλογή μοναξιά- έχει και τα καλά της..
    Σου εύχομαι λοιπόν να έχεις πάντα κοντά σου τέτοιους φίλους σαν αυτούς στο ποίημα του Μπόρχες..:)
    Επίσης, καλή δύναμη με μπόλικη θετική σκέψη για τη νέα σχολική χρονιά!

    • Ούτε εγώ πιστεύω ότι υπάρχει η μοναξιά ούτε το ότι γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μόνοι…Ίσως κάποιοι να πεθαίνουμε αλλά με τίποτα δε γεννιόμαστε. Όσο για το ενδιάμεσο, άλλες φορές είμαστε μόνοι άλλες φορές όχι, συνήθως από επιλογή, και ναι όντως έχει και τα καλά της…
      Σε ευχαριστώ πολύ, επίσης!
      Και εσύ τελειώνεις φέτος;

  6. Μου θύμισες αυτό το πραγματικά εξαιρετικό βιβλίο που είχα διαβάσει πριν αρκετά χρόνια…Πραγματικά υπέροχο,και πραγματικά σε ευχαριστώ για τις μνήμες…καλησπέρα! 🙂

Υποβολή Σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s