Εμπειρίες

Φεύγεις,

Και νιώθεις ελεύθερος

Μία παύση σε όλη την καταπίεση

Και Την βλέπεις,

Και αμέσως όλες σου οι προκαταλήψεις σβήνουν

Και αυτοί ευγενικοί κόντρα σε όλα όσα λέγονται

Δεν Την χορταίνεις,

Όχι ότι το κατάφερε αυτό κανείς

Γεμάτη μυρωδιές

Τόσο πράγματα να δεις

Όλες σου οι αισθήσεις σε εγρήγορση

Γεμάτη μουσικές

Που ακόμη και τώρα δεν έχεις σταματήσει να ακούς

Και δένουν μοναδικά

Με τις σπηλιές

Με τις οποίες εκμηδενίζεις τις αποστάσεις

Και το βράδυ από τον όγδοο

Καθόμαστε όπου βρούμε

Και αφήνουμε

τις κουρτίνες ανοιχτές

Για να μη χάσουμε τίποτα

παρέα με Αλκίνοο,Καζαντζίδη,Νταλάρα

συζητώντας,γελώντας,ακούγοντας

λες και η βελόνα του χρόνου

πάει πιο αργά

για να σε αφήσει

να το ζήσεις λίγο ακόμη

κάτι που εναγωνίως

κάποια μέρα θα περιμένεις

να επαναληφθεί

(άντε τώρα φύγετε,είναι αργά)

Και την άλλη μέρα

Ξυπνάς πρώτος

Γιατί δεν αντέχεις την αναμονή μέχρι να Την ξαναδείς

Να Την ξαναπερπατήσεις

ένα ποίημα που έχεις την τύχη

να το βλέπεις μπροστά σου

ζωντανό

Και η βόλτα στο Βόσπορο

Καθαρίζει ένα μυαλό

Που βρίσκεται σε σύγχυση

Και άλλα τόσα

Που νιώθουν το ίδιο

Τα πέρα-δώθε στα μουσεία,

Μνημεία,

Εκκλησίες,

Τζαμιά

αγορές,

ανάμεσα σε πάγκους

γεμάτους χρώματα,

τα καυτά κάστανα στις ευτυχισμένες χούφτες,

ο καφές με το καϊμάκι,

ένα χέρι μέσα σε ένα άλλο,

οι σακούλες που κλείνουν στο πρωινό,

το άδειο μπαρ και οι κλεφτές ματιές,

μια αγκαλιά για μια φωτογραφία

και άλλη μία για καληνύχτα,

χαμόγελα αυθόρμητα,

οι βιτρίνες γεμάτες φως,

το τοπίο όταν περνάς απέναντι το δρόμο,

τα πειράγματα και τα παρατσούκλια,

ο κόσμος που τρέχει,

ένας πολύτιμος λόγος το Σάββατο το πρωί

και άλλοι τόσοι

αποτυπώνονται γερά

Σε μία μνήμη

που έχει πάρει όρκο

Να μην ξεχάσει.

Μια τούρκικη ακαταλαβίστικη μπάντα,

(ναι εσύ το ζεις αυτό)

μερικά σημειωματάκια σε χαρτοπετσέτες,τσιγάρα,χαρτιά,

γκριμάτσες,

χοροί,

το μπλε μαρκαδοράκι

να λερώνει τα δάχτυλα,

η μπύρα που δεν ξέρω αν είναι δικιά μου

Και ένα μονίμως σοβαροαστείο βλέμμα

Που προσφέρει άφθονο γέλιο

από κάποια

Που έχει βαλθεί

να μη σοβαρέψει ποτέ

μαζί με εμάς

αποτελούν τον ιδανικό επίλογο

Σε κάτι που δε μπορεί να τελείωσε

ακόμη.

και τα φλας των μηχανών

κάνουν αγώνα μεταξύ τους

για το ποια θα μαζέψει τις περισσότερες αναμνήσεις

«ναι ήμασταν εμείς εκεί,να κοίτα»

βροντοφωνάζουν.

Τώρα

Μερικές μέρες μετά

Όταν το μεγαλείο δεν έχει σβήσει

Όταν το μυαλό ανακαλεί εικόνες

όταν τα παγκάκια με τα ποιήματα

ξεκουράζουν 

ένα αγχωμένο σώμα

Όταν οι συζητήσεις ξαναπαίζονται στο μυαλό

Όταν αυτή η γλυκιά μελαγχολία

Παραμένει

η πιο πονηρή και αισιόδοξη πλευρά υπόσχεται

Με το βλέμμα προς την ανατολή

«εις το επανειδείν»

στην Πόλη

που πρόσφερε

ότι είχε και δεν είχε

σε εμάς

και γι’αυτό

την ευχαριστούμε.

DSCN0822

 

15 thoughts on “Εμπειρίες

  1. Ένα κείμενο που κάνει τη ζήλεια να είναι όμορφη.Πόσο σημαντικό είναι να περνάς κάποιες γέφυρες στη ζωή σου και μην νομίζεις ότι είναι κι εύκολο.Άφησες το μυαλό σου απλωμένο κι έτσι μας χάρισες ένα μωσαϊκό που το είχαμε ανάγκη.Καλημέρα μικρή περιπλάνηση

  2. Έχω ακούσει τόσα για την Πόλη , τα μέρη στα οποία μεγάλωσε η γιαγιά μου και είναι ένα από τα όνειρα μου να την επισκεφθώ. Σε ευχαριστώ που με αυτή την ανάρτηση με έκανες να πάω ένα βήμα προς τα εκεί.
    Σε φιλώ Τζοκεράκι μου.

  3. «Ω Ινστάνμπουλ, ανεκτίμητη και ασύγκριτη,θα θυσίαζα όλη την Περσία για μία από τις πέτρες σου.
    Αυτό το τέλειο κόσμημα ανάμεσα σε δυο θάλασσες είναι άξιο να συγκριθεί μονάχα με τον ήλιο που φωτίζει αυτόν τον κόσμο.
    Άραγε ο Παράδεισος είναι πιο ψηλά ή πιο χαμηλά από δω;
    Στ’ αλήθεια ο παράδεισος είναι εδώ. Τι νερό και τι αγέρας είναι αυτός;
    Κάθε κήπος της είναι μια πανδαισία ομορφιάς, κάθε γωνιά της μια σπατάλη ευτυχίας και τέρψης.
    Είναι αμαρτία να την συγκρίνεις με τον κόσμο. Κι είναι λάθος να παρομοιάζεις τον παράδεισο με τους τριανταφυλλώνες της.
    Εδώ ο καθένας χορταίνει τους λογής πόθους του.
    Γι’ αυτό οι τεκέδες της είναι για όλους καταφύγιο.
    Στις αγορές της πουλιέται το «ύφασμα της γνώσης».
    Είναι πηγή των σοφών και παζάρι κάθε τέχνης.
    Κάθε τζαμί της είναι ιερό σαν το όρος που φανερώθηκε ο Θεός.
    Και το ιερό του βήμα μοιάζει με φρύδι αγγέλου.
    Οι πηγές της δίνουν ζωή στον άνθρωπο. Τα λουτρά και τα χαμάμ της χαρίζουν στην ψυχή ηδονή και στο κορμί γιατριά.
    Των ντόπιων τα φερσίματα είναι αρεστά και άξια. Λένε, όμως, πως οι ωραίες τής Σταμπούλ γρήγορα λησμονούν κι είναι άπιστες.
    Για τις καινούργιες διασκεδάσεις της αξίζει να γραφτούν σειρές βιβλίων.
    Οι λόφοι, οι εξοχές της και τα κιόσκια της είναι φτιαγμένα από χαρά και ευθυμία για κάθε είδους τέρψη και απόλαυση.
    Μα είναι δυνατόν ποτέ να απαριθμήσουμε όλες τις χάρες της Σταμπούλ;»

    Το τραγούδι της Σταμπούλ-Νεντίμ(1681-1730)[ Οθωμανός ποιητής]

  4. Τόσο καιρό έψαχνα ένα συγκεκριμένο κομμάτι, για να στο αφήσω εδώ:

    🙂
    Εύχομαι να σου δοθούν πολλές ευκαιρίες και για άλλα πανέμορφα ταξίδια!!

    • Ψαχτήρι και εσύ λοιπόν!Έτσι μπράβο,γιατί τελευταία έχω εντρυφήσει στις τουρκικες τέχνες και πολύ το εκτίμησα το άσμα
      Ανταποδίδω λοιπόν με κάτι εκ της πόλεως

      Καλό βράδυ

  5. σε δεύτερο χρόνο

    ίσως το γνώριζες, μα αν όχι – κέρδος

    ο αγαπημένος Alexander Hacke πριν χρόνια γύρισε το Crossing the Bridge / The Sound of Istanbul – αν δεν το έχεις δει, θα το βρεις, εύκολα, ολόκληρο στο δίκτυο,
    ταξίδεψε μαζί του – ξανά

    • Γνωρίζω την ταινία, ήθελα πρώτα να δω την Πόλη και μετά να την παρακολουθήσω…Σε δεύτερο χρόνο σε ευχαριστώ worldcity για την υπενθύμιση, ετοιμάζομαι σύντομα για το ταξίδι

Υποβολή Σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s