Επιστολή

«[…] πιστεύω πως ο άνθρωπος θα πρέπει να διατηρεί μια σχέση αγάπης με τη φύση. Η φύση είναι η μήτρα κάθε μορφής ζωής, τουλάχιστον έτσι όπως μπορούμε να την αντιληφθούμε εμείς οι άνθρωποι.Για να καταλάβεις κάτι λίγο από το περιβάλλον όπου ζω, να μου επιτρέψεις να σου περιγράψω τι βλέπω αυτή την ώρα έξω απ’την πόρτα της καλύβας. Ίσως έτσι μπορέσεις να συμμεριστείς τη μεγάλη αγάπη μου για τη φύση.

Είναι λοιπόν φθινόπωρο.Αυτό σημαίνει μια μεγάλη ποικιλία από χρώματα-φαντάσου ολόκληρη παλέτα.Θάμνοι και δέντρα, καφετιά και άλλα που έχουν το χρώμα της φωτιάς. Στο βάθος η θάλασσα(δεν είναι θαυμάσιο που ζει ακόμη αυτή η αρχαία λέξη;) φτιάχνει μια χρωματιστή αντίθεση. Από τη μία είναι το νερό και απέναντι το φως, ο καθαρός αέρας και οι οσμές του δάσους. Να οι πηγές της καλής μου διάθεσης! […]»
……
Ήταν μια παράξενη προσωπικότητα, από αυτές σπάνια συναντάς αλλά ευτυχείς να ακούς τις ιστορίες για αυτούς. Ψαράς, ναύτης, χειροβοσκός,στρατιώτης, καρβουνιάρης και πολύ αργότερα πανδοχέας στο μοναστηριακό ξενώνα του Τρίκερι και μετέπειτα στο Κουλούρι.

Η φήμη του εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη.Φιλοξενούσε σπουδαίους ανθρώπους της εποχής τόσο Έλληνες όσο και ξένους. Από τον πρίγκιπα Μάσσιμο της Ρώμης, μέχρι τη μεγάλη Αμερικανή ηθοποιό Γκρέτα Γκάρμπο.

Έφυγε από τη Αυστρία στα 16 του, τον τρόμαζε η σκέψη της ισόβιας επανάληψης, ήθελε να νιώθει ελεύθερος και ανεξάρτητος.Κατηγορήθηκε ότι ήταν ναζί, αρχαιοκάπηλος, κατάσκοπος εν τούτοις όσοι τον γνώρισαν μιλούσαν για τον αδαμάντινο χαρακτήρα, την ανιδιοτέλεια  και τη σοφία που ανέπνεε. Τα βράδια έγραφε, διάβαζε Ηρόδοτο και άλλους αρχαίους Έλληνες ποιητές και συγγραφείς.

Πάνω απ’όλα όμως αγαπούσε τη φύση και το Πήλιο που τον έφερε σε επαφή μαζί της. Όταν περπατούσε στη βροχή, έβγαζε τα ρούχα του. Με αυτόν τον τρόπο ένιωθε ότι γίνεται ένα με τα στοιχεία της φύσης. Ένιωθε τη μητέρα γη να του μιλάει, να τον φωνάζει Παν και πίστευε ότι τα υπόλοιπα ζώα είχαν τα ίδια δικαιώματα με τον άνθρωπο πάνω στη γη.

Ένας συγγραφέας αποφασίζει να ασχοληθεί με τη ζωή του και να συλλέξει υλικό παρακινούμενος από μία δύναμη που δε μπορεί να προσδιορίσει

Πέθανε στην Κορομιλιά στις 15 Ιανουαρίου με τον τρόπο που ο ίδιος είχε επιλέξει για τον εαυτό του: πλάι στη φύση, το Σπίτι που όλοι κατοικούμε.

Το όνομα του ήταν Αλφόνς Χοχάουζερ.
Ποιος θυμάται τον Αλφόνς Κώστας Ακρίβος

……

Αν κάτι ήταν ο Αλφόνς είναι άνθρωπος με όραμα, με στόχους και ιδανικά που προσπαθούσε να μεταλαμπαδεύσει και στους υπολοίπους. Ήθελε να τους κάνει να δουν και να εκτιμήσουν, εκείνα που ο ίδιος έβλεπε και εκτιμούσε.

Ένιωσα ότι συνάντησα έναν ακόμη φυσιολάτρη μετά τον Παπαδιαμάντη, ακόμη έναν άνθρωπο ικανό να πλάθει και να αναδεικνύει τις ομορφιές της φύσης. Έπιασα τον εαυτό μου να θαυμάζει τις εικόνες και τα ειδυλλιακά τοπία που οι αράδες καθοδηγούσαν την φαντασία μου να φτιάξει, σε τέτοιο σημείο ώστε να επιζητώ και εγώ αυτού του είδους την ελευθερία.

Δε μπορώ να απαντήσω στην ερώτηση του συγγραφέα για το αν πέρα από την ιστορία και τους μύθους, υπάρχει κάτι που θα μπορούσε στις μέρες μας να συγκινήσει κάποιον που δεν είναι Έλληνας, ο Αλφόνς όμως νομίζω ότι απάντησε για χάρη μου ικανοποιητικά.

2 thoughts on “Επιστολή

  1. Με όλη αυτή την αγάπη για τη φύση θυμήθηκα μια ατάκα του James Cagney στο Οklahoma Kid όταν με τον αντίχειρα και τον δείκτη «έπιανε» την ατμόσφαιρα «can you feel that air?» ρωτούσε χαμογελαστά.

    Καληνύχτα

Υποβολή Σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s