Κενές νύχτες

immortality

Ο ονειροπόλος μάταια σκαλίζει τα παλιά του όνειρα, όπως τη στάχτη, γυρεύοντας έστω κάποια μικρή σπίθα, να τη φυσήξει, να ζεστάνει την κρύα του καρδιά με φλόγα ανανέωσης και ν’αναστήσει μέσα της απ’την αρχή όλα αυτά που πρώτα ήταν τόσο αγαπητά, που συγκινούν την ψυχή, που έκαναν το αίμα να βράζει,τα μάτια να δακρύζουν, κι εξαπατούσαν με τόση μεγαλοπρέπεια.[…]Τι αναμνήσεις! Θυμάμαι, για παράδειγμα,ότι,να,εδώ,ακριβώς ένα χρόνο πριν,ακριβώς την ίδια ώρα,στο ίδιο πεζοδρόμιο,τριγύριζα άσκοπα,μόνος και κακοδιάθετος,όπως τώρα!Θυμάμαι επίσης ότι και τότε τα όνειρα ήταν θλιμμένα, και μόλο που και πρώτα δεν ήταν καλύτερα, αισθανόμουν ωστόσο τη ζωή σαν να ήταν πιο εύκολη,πιο ήρεμη,αισθανόμουν ότι δεν υπήρχε αυτή η μαύρη σκέψη, η οποία κόλλησε τώρα μέσα μου, δεν υπήρχαν αυτές οι τύψεις στη συνείδηση μου, τύψεις βαριές,ζοφερές, που δε μ’αφήνουν τώρα να βρω ησυχία ούτε μέρα ούτε νύχτα.Αναρωτιέσαι ύστερα: Πού είναι τα όνειρα σου; Κουνάς το κεφάλι και λες: Πόσο γρήγορα περνούν τα χρόνια!Και πάλι αναρωτιέσαι: Τί έκανες με τα χρόνια σου; Πού έθαψες τον πιο καλό σου καιρό; Έζησες ή δεν έζησες; Κοίταξε, λες στον εαυτό σου, κοίταξε πόσο κρύος γίνεται ο κόσμος. Τα χρόνια θα διαβαίνουν , θα έρθει η σκληρή μοναξιά, θα έρθουν, τρέμοντας και με μπαστούνι, τα γηρατειά, κι ύστερα με τη σειρά τους η άνοια κι η κατάθλιψη.Ο φανταστικός σου κόσμος θα χλωμιάσει, τα όνειρα σου θα σβήσουν, θα μαραζώσουν και,σαν τα κίτρινα φύλλα, θα πέσουν κάτω απ’τα δέντρα… Ω Νάστενκα!Είναι θλιβερό να μένεις μόνος, τελείως μόνος, και να μην έχεις ακόμα και τι να λυπηθείς -τίποτε, απολύτως τίποτε… Γιατί όλα αυτά που έχασες ήταν όλα ένα τίποτε, ήταν ένα ανόητο, στρογγυλό μηδενικό, ένα όνειρο και τίποτε άλλο!

Φιόντορ Ντοστογιέφσκι-Λευκές Νύχτες. Εκδόσεις Πατάκη

«Ας διαβάσω κάτι μικρό», έτσι ξεκίνησε το όλο πράγμα. Υπερβολικό ή όχι, ακόμη παλεύω να ξεπεράσω αυτό το ανάγνωσμα. Από τα πρώτα έργα του συγγραφέα, γράφτηκε το 1848. Προτείνεται για φιλοσοφία και αυτοκριτική, αν και ελπίζω/ουμε να μη βγει προφητικός. Καλού-κακού ας υπάρχει μια μαύρη κωμωδία στην άκρη, για να σας επαναφέρει σε μια πιο εύθυμη κατάσταση.

Εις το επανειδείν

Η φωτογραφία από την ταινία «In A Lonely Place» του 1950 σε σκηνοθεσία Nicholas Ray με τους Humphrey Bogart και Gloria Grahame. Απλά ταινία και βιβλίο μου φάνηκε ότι είχαν κάτι κοινό και γι’ αυτό έγινε το μοντάζ

Υποβολή Σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s