море

Τη θάλασσα, την αγαπώ τη θάλασσα. Από νησί δεν είμαι ούτε κοντά της κατοικώ κι όμως τα γαλάζια νερά της τα νιώθω τόσο οικεία. Την παρατηρείς, σκέφτεσαι, χάνεσαι. Απέραντη, ανεξάντλητη, αεικίνητη, μοναδική. Έχω άπειρες αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια, και μιλώ για την ηλικία των έξι ή επτά, γιατί και τώρα παιδί είμαι. Εικόνες να παίζω δίπλα στο νερό, να τρέχω, να φοβάμαι τα κύματα. Κι ακόμη και τώρα κάθε φορά που πάω κοντά της παίζω μ’αυτή.. Μ’ένα ξυλάκι τη βγάζω, καλοκαίρια και καλοκαίρια να γράφω και να γράφω πάνω στην άμμο. Να αφήνω το σημάδι μου, πάντα λάτρευα να αφήνω κάτι από μένα, ή και μόνο το όνομά μου κάπου γραμμένο, όπου κι αν πήγαινα, θα σας γράψω κάποια στιγμή γιατί.. Και ξέρετε γιατί θεωρώ τη θάλασσα τόσο ξεχωριστή; Γιατί είναι ατέλειωτη. Πάντα μικρότερος ρωτούσα τους άλλους μέχρι πού φτάνει. Κι όμως από Αιγαίο γίνεται Μεσόγειος και από Μεσόγειος Ατλαντικός.. Και ακόμη περισσότερο η θάλασσα δεν είναι μόνο νερό. Είναι ένας ολόκληρος κόσμος, ένας πλούσιος κόσμος. Στο εσωτερικό της θα βρεις κάθε είδους πλάσματα, κορράλια, αμέτρητους οργανισμούς να συνεργάζονται, να συμπορεύονται, ξεχωριστά από εμάς, τους »πάνω».  

Κάποτε ενώ ταξίδευα με πλοίο έριξα στη θάλασσα ένα μπουκάλι με ένα χαρτάκι στο οποίο είχα γράψει το όνομά μου και γιατί πέταξα το μπουκάλι. Ήμουν 11 χρονών. Ελπίζω να έφτασε κάποτε στα χέρια κάποιου και να το διάβασε. Το ίδιο θα κάνω και φέτος, σύντομα.. 

иррациональный

Δεν είναι τα πάντα παράλογα; Βλέπεις ανθρώπους να γελάνε, να παίζουν, να στενοχωριούνται, να κλαίνε, να σου μιλάνε, να τους μιλάς. Παράξενα τα πάντα. Άνθρωπους να αποφασίζουν για σένα, να λένε ψέματα, να προσπαθούν να σε πείσουν για κάτι που είναι λάθος. Ανθρώπους μικρούς, »μικρούς», μεγάλους, που σε εμπνέουν, λίγοι, πολύ λίγοι. Ανθρώπους όμορφους, που σε βοηθάνε, λίγοι, πολύ λίγοι. Ανθρώπους που σε μισούν, αλλά και που σ’ αγαπάνε, που μισείς, αλλά και αγαπάς.
Και εκεί κάπου είσαι και συ. Με ένα τόσο μεγάλο κενό απ’ τους υπόλοιπους, κοντά αλλά μακριά. 
Βαρέθηκα. Και τι κάνεις;, τι κάνω; Ονειρεύομαι, ίσως, ναι..

Τελικά όλα είναι τόσο παράξενα.

Αλλά και πάλι, τι είναι φυσικό για να είναι κάτι άλλο παράξενο; 

Μπερδεύομαι. 

Άρχισε ψύχρα..

ΟΙ ΑΠΟΔΗΜΗΤΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ

Ἄρχισε ψύχρα.
Τὸ γύρισε ὁ καιρὸς σὲ ἀναχώρηση.

Ἡ πρώτη μέρα τοῦ Σεπτέμβρη
ξοδεύτηκε σὲ κάποια ὑδρορροή.
Ὡς χθὲς ἀκόμα ὅλα ἔρχονταν.
Ζέστες, ἡ διάθεση γιὰ φῶς,
λόγια, πουλιά,
πλαστογραφία ζωῆς.
Γονιμοποιοῦνταν κάθε βράδυ τὰ φεγγάρια,
πολλοὶ διάττοντες ἔρωτες
ᾖρθαν στὸν κόσμο τὸν περασμένο μήνα.

Τώρα ἡ γνωστὴ ψύχρα
κι ὅλα νὰ φεύγουν.

Ζέστες, πουλιά, ἡ διάθεση γιὰ φῶς.

Φεύγουν τὰ πουλιά, ἀκολουθοῦν τὰ λόγια
ἡ μία ἐρήμωση τραβάει πίσω τῆς τὴν ἄλλη
μὲ λύπη αὐτοδίδακτη.
Ἤδη ἀποσυνδέθηκε τὸ φῶς ἀπὸ τὴν ἐπανάπαυση
κι ἀπὸ τὶς καλημέρες σου.
Τὰ παράθυρα ἐνδίδουν.
Τὸ χέρι τοῦ μεταβλητοῦ κλείνει τὰ τζάμια,
ἄλλοι λὲν ὡς τὴν ἄνοιξη,
ἄλλοι φοβοῦνται διὰ βίου.

Κι ἐσὺ τί κάθεσαι;
Καιρὸς νὰ μπεῖς κι ἐσὺ στὰ ἀλλαγμένα.
Νὰ γίνεις ὅτι ἀναρωτιόμουν πέρυσι:
«ποιὸς ξέρει τ᾿ ἄλλο μου φθινόπωρο;».
Καιρὸς νὰ γίνεις «τ᾿ ἄλλο μου φθινόπωρο».
Ἄρχισε ψύχρα.
Ρῖξε στὴν πλάτη σου ἕνα ροῦχο ἀποδημίας.

Κική Δημουλά (από τη συλλογή : «Το λίγο του κόσμου». 1971)

Το ποδήλατό μου..

Ίσως το ποδήλατο είναι το δώρο που ποτέ δεν ξεχνάς γιατί είναι κάτι πραγματικά κατάδικό σου. Δεν ξέρω την ηλικία που είχα τότε, αλλά τώρα περνάνε σαν σκηνές από ταινία στη σκέψη μου παλιές εικόνες: ο παππούς να μου το φέρνει δώρο, ο πατέρας να μου κάνει μαθήματα ισορροπίας, η μητέρα να με μαλώνει τρέμοντας όταν πέρασα το δρόμο χωρίς να κοιτάξω, το πρώτο μου πέσιμο, την κολώνα που ερχόταν καταπάνω μου και τέλος την αίσθηση της ελευθερίας εκείνης του πουλιού που πετάει πάνω στις δύο ρόδες.
Έμαθα ποδήλατο πολύ μικρός. Οι συνθήκες στο χωριό ήταν ιδανικές. Ίσιοι δρόμοι χωρίς ανηφόρες και αυτοκίνητα αλλά το πιο σημαντικό: η πολύ μεγάλη συμμορία ποδηλατοδρόμων πιτσιρικάδων πάντα πρόθυμων για βόλτες και κόντρες. Στην πρώτη γυμνασίου και ως τα μισά της δευτέρας πήγαινα με αυτό σχολείο μαζί με μερικά φιλαράκια, όμως σιγά-σιγά οι άλλοι το εγκατέλειψαν και αναγκάστηκα κι εγώ να κάνω το ίδιο.
Έχω αλλάξει ως τώρα αρκετά ποδήλατα. Κάποια χάλασαν οριστικά και ένα μου το έκλεψαν. Τώρα υπάρχουν δύο στο σπίτι μου, ένα δικό μου και ένα του αδερφού μου. Υπάρχουν φορές που μετακινούμαι με το ποδήλατο μου, ειδικά σε κάποια συγκεκριμένη διαδρομή, που ενώ δεν είναι μακριά δεν υπάρχει κατάλληλη συγκοινωνία, αλλά και μερικές φορές που τρέχω με αυτό χωρίς προορισμό αλλά έτσι για να νοιώσω την αίσθηση του ξένοιαστου καβαλάρη.
Αγαπώ το ποδήλατό μου. Χαίρομαι για κάποιες πόλεις της Ελλάδας αλλά και ξένες χώρες που βλέπω όλοι, μικροί και μεγάλοι, να κυκλοφορούν με τα ποδήλατα τους. Στεναχωριέμαι που ακούω παιδιά να λένε ότι δεν το είχαν ποτέ τους και ακόμα ότι δεν έμαθαν ποτέ ποδήλατο επειδή έμεναν σε κάποια πόλη που δεν τους το επέτρεπε.
Το δίκυκλό μου είναι από τις καλύτερες αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων και είμαι σίγουρος πως θα συνεχίσω να κάνω ποδήλατο για πολύ καιρό ακόμα..