Εμπειρίες

Φεύγεις,

Και νιώθεις ελεύθερος

Μία παύση σε όλη την καταπίεση

Και Την βλέπεις,

Και αμέσως όλες σου οι προκαταλήψεις σβήνουν

Και αυτοί ευγενικοί κόντρα σε όλα όσα λέγονται

Δεν Την χορταίνεις,

Όχι ότι το κατάφερε αυτό κανείς

Γεμάτη μυρωδιές

Τόσο πράγματα να δεις

Όλες σου οι αισθήσεις σε εγρήγορση

Γεμάτη μουσικές

Που ακόμη και τώρα δεν έχεις σταματήσει να ακούς

Και δένουν μοναδικά

Με τις σπηλιές

Με τις οποίες εκμηδενίζεις τις αποστάσεις

Και το βράδυ από τον όγδοο

Καθόμαστε όπου βρούμε

Και αφήνουμε

τις κουρτίνες ανοιχτές

Για να μη χάσουμε τίποτα

παρέα με Αλκίνοο,Καζαντζίδη,Νταλάρα

συζητώντας,γελώντας,ακούγοντας

λες και η βελόνα του χρόνου

πάει πιο αργά

για να σε αφήσει

να το ζήσεις λίγο ακόμη

κάτι που εναγωνίως

κάποια μέρα θα περιμένεις

να επαναληφθεί

(άντε τώρα φύγετε,είναι αργά)

Και την άλλη μέρα

Ξυπνάς πρώτος

Γιατί δεν αντέχεις την αναμονή μέχρι να Την ξαναδείς

Να Την ξαναπερπατήσεις

ένα ποίημα που έχεις την τύχη

να το βλέπεις μπροστά σου

ζωντανό

Και η βόλτα στο Βόσπορο

Καθαρίζει ένα μυαλό

Που βρίσκεται σε σύγχυση

Και άλλα τόσα

Που νιώθουν το ίδιο

Τα πέρα-δώθε στα μουσεία,

Μνημεία,

Εκκλησίες,

Τζαμιά

αγορές,

ανάμεσα σε πάγκους

γεμάτους χρώματα,

τα καυτά κάστανα στις ευτυχισμένες χούφτες,

ο καφές με το καϊμάκι,

ένα χέρι μέσα σε ένα άλλο,

οι σακούλες που κλείνουν στο πρωινό,

το άδειο μπαρ και οι κλεφτές ματιές,

μια αγκαλιά για μια φωτογραφία

και άλλη μία για καληνύχτα,

χαμόγελα αυθόρμητα,

οι βιτρίνες γεμάτες φως,

το τοπίο όταν περνάς απέναντι το δρόμο,

τα πειράγματα και τα παρατσούκλια,

ο κόσμος που τρέχει,

ένας πολύτιμος λόγος το Σάββατο το πρωί

και άλλοι τόσοι

αποτυπώνονται γερά

Σε μία μνήμη

που έχει πάρει όρκο

Να μην ξεχάσει.

Μια τούρκικη ακαταλαβίστικη μπάντα,

(ναι εσύ το ζεις αυτό)

μερικά σημειωματάκια σε χαρτοπετσέτες,τσιγάρα,χαρτιά,

γκριμάτσες,

χοροί,

το μπλε μαρκαδοράκι

να λερώνει τα δάχτυλα,

η μπύρα που δεν ξέρω αν είναι δικιά μου

Και ένα μονίμως σοβαροαστείο βλέμμα

Που προσφέρει άφθονο γέλιο

από κάποια

Που έχει βαλθεί

να μη σοβαρέψει ποτέ

μαζί με εμάς

αποτελούν τον ιδανικό επίλογο

Σε κάτι που δε μπορεί να τελείωσε

ακόμη.

και τα φλας των μηχανών

κάνουν αγώνα μεταξύ τους

για το ποια θα μαζέψει τις περισσότερες αναμνήσεις

«ναι ήμασταν εμείς εκεί,να κοίτα»

βροντοφωνάζουν.

Τώρα

Μερικές μέρες μετά

Όταν το μεγαλείο δεν έχει σβήσει

Όταν το μυαλό ανακαλεί εικόνες

όταν τα παγκάκια με τα ποιήματα

ξεκουράζουν 

ένα αγχωμένο σώμα

Όταν οι συζητήσεις ξαναπαίζονται στο μυαλό

Όταν αυτή η γλυκιά μελαγχολία

Παραμένει

η πιο πονηρή και αισιόδοξη πλευρά υπόσχεται

Με το βλέμμα προς την ανατολή

«εις το επανειδείν»

στην Πόλη

που πρόσφερε

ότι είχε και δεν είχε

σε εμάς

και γι’αυτό

την ευχαριστούμε.

DSCN0822

 

Στα ψηλά

Τα παιδιά δεν πρέπει να κοιμούνται.
Ξυπνούν μια μέρα πιο γερασμένα,
μεγαλώνουν πριν καν το καταλάβεις.*

φυ

Το λογικό και το άλογο,

Την ώρα που μία κλεισμένη χούφτα μουρμουρίζει ασυναρτησίες στο αυτί ενός μοναχικού τύπου

Ενώ την ίδια ώρα σε μία άλλη χώρα οι δείκτες σχεδιάζουν τα όνειρα τους στον αέρα

Αυτά τα όνειρα είναι όλα εκείνα που άφησες ένα πρωί ελεύθερα και με το φύσημα του ανέμου ταξιδεύουν με οδηγό μια χρυσαλλίδα στη χώρα που ίσως γίνουν πραγματικότητα

Σε αυτή τη χώρα η κλεισμένη χούφτα του μοναχικού τύπου θα άνοιγε και από μέσα της θα ξεπηδούσε πολύχρωμη χρυσόσκονη

Και αυτή η χρυσόσκονη θα έκανε τη δουλειά που θεωρούσε αυτή σωστή και θα έπεφτε πάνω στα κεφάλια των νεαρών παιδιών ακριβώς λίγο πριν ακολουθήσουν πετώντας την περιέργεια τους.

Την ίδια χρυσόσκονη θα κυνηγούσαν οι δείκτες που έχουν μάθει μόνο να δείχνουν και οι χούφτες που έχουν μάθει να χτυπάνε τα τραπέζια

Τότε τα παιδιά θα άνοιγαν τη σχολική τους τσάντα και θα την άφηναν να τρυπώσει μέσα στον μοναδικά ξαναγραμμένο Μικρό πρίγκιπα τη στιγμή ακριβώς που γελώντας δυνατά, θα χάνονταν ένα-ένα μέσα στην κουφάλα του δέντρου…

χωρα

*Οι φωτογραφίες και τα λόγια στην αρχή από την ταινία Finding Neverland (Ψάχνοντας τη Χώρα του Ποτέ) του 2004 σε σκηνοθεσία του Marc Foster με πρωταγωνιστές τους Johnny Deep και Kate Winslet

Μπες βγες

Στις δύσκολες,στις εύκολες και στις ουδέτερες στιγμές αρκούσε η στέγη του σπιτιού σου και ένα μαγικό πανί πίσω από το οποίο ένας δαιμόνιος σκηνοθέτης θα σου έκλεινε το μάτι.Το ίδιο αρκεί και τώρα.

the spirit of beehive kk
…………….
Βούτηξε το χέρι μέσα στο βάζο με το μέλι και έντυσε στο μυαλό του τη στιγμή με μουσική διαφορετική από τη δικιά μου ή τη δικιά σου.Μπορεί και ίδια. Δε θα μάθω και δε θα μάθεις ποτέ.

Η παραπάνω κίνηση έγινε πολλές φορές έως ότου μπορούσε με σιγουριά να προσδιορίσει ακριβώς τη γεύση.Κάποια μέλισσα αποσυμβόλισε τη σκηνή . Δε θα μάθω και δε θα μάθεις ποτέ τι σκεφτόταν τότε ούτε τι απέγινε μετά από αυτό.Σε αυτήν την ιστορία που δεν ξέρω αν την επινόησα ή αν επινοήθηκε μόνη της, εγώ δεν έχω τίποτα άλλο να προσθέσω.
……………..

the spirit of beehive
Κάποιο από τα τρένα θα σταματήσει να με πάρει μαζί του, είμαι 7 χρονών και μετά 17,πάντα στα ίδια χάλια, και οι μέρες περνούν και όλο και μεγαλώνω και ακόμη περιμένω ένα τρένο που ίσως πέρασε ίσως και όχι.

Οι ήχοι φεύγουν,ο χρόνος κυλάει,οι λέξεις σβήνουν,η γη γυρίζει όπως μπορεί και το μόνο που μένει είναι ένα εκφραστικό βλέμμα που μιλάει όπως δε μίλησε κανείς.Ένας μισότυφλος φωτογράφος αναλαμβάνει να μας δείξει τα υπόλοιπα.

Όταν κλείνω τα μάτια, φημολογείται ότι είπε, προσπαθώ να ακούσω τις σταγόνες της βρύσης να σκάνε στο νεροχύτη και όταν τελικά τις ακούω νιώθω την μεγαλύτερη ανακούφιση στον κόσμο. Και εσύ τι κάνεις για να νιώσεις ανακούφιση;,φημολογείται ότι ρώτησε. Εγώ, απάντησε, αυτοσαρκάζομαι

Και πιάνει, ρώτησε. Εξαρτάται, απάντησε

………………………..

αννα

Ο κόσμος αυτός για τον οποίο με μεγάλωσες δεν είναι αυτός για τον οποίο μου έλεγες στα παραμύθια.Θα δημιουργήσω το δικό μου και όταν τελειώσω, θα σε περιμένω στις κυψέλες που ολόκληρα ποιήματα γράφτηκαν και ξεγράφτηκαν γι’αυτές.

………………………

Ο καθένας προσθέτει και αφαιρεί και πολλαπλασιάζει άμα θέλει, μακάριοι αυτοί που απόλαυσαν το μέλι και κανείς δεν τους είπε πως και γιατί.

………………………

Erase una vez….*

ν

Οι φωτογραφίες από την ταινία «The Spirit Of The Beehive»( Το πνεύμα του μελισσιού) του 1973 σε σκηνοθεσία του Victor Erice και με πρωταγωνιστές τους  Fernando Fernán Gómez, Teresa Gimpera και την απίστευτη Ana Torrent

*=Μια φορά και έναν καιρό

Στα χαμηλά

Όταν το παιδί ήταν παιδί, 
τα μούρα έπεφταν σαν μούρα στα χέρια του,
και σήμερα το ίδιο.
Τα φρέσκα καρύδια του »έγδερναν» τη γλώσσα
το ίδιο και σήμερα.
σε κάθε βουνό, 
υπήρχε η επιθυμία για άλλο βουνό, 
και σε κάθε πόλη,
λαχτάρα για μια ακόμα μεγαλύτερη πόλη, 
και εξακολουθεί και σήμερα έτσι να είναι.*

wings of desire

Όσο και αν ξεγελαστείς το χρώμα του ουρανού δε θα το αλλάξεις, άραγε  αναρωτιέσαι γιατί αυτό το χρώμα ονομάζεται μπλε και όχι κόκκινο; Μπορείς όμως να αλλάξεις τα ονόματα των χρωμάτων.

Ακόμη και αν βάλεις όλη τη θέληση σου δε πρόκειται να πετάξεις μακριά. Γι’αυτό και τα βραδινά μας όνειρα είναι τα πάθη ή οι επιθυμίες μας που δεν πρόκειται ποτέ να πραγματοποιηθούν.

Το ασπρόμαυρο βλέμμα της μικρής μου πολύτιμης αγάπης κοιτάζει βαριεστημένα μία τηλεόραση που δεν καταλαβαίνει τι λέει. Όταν κοιμάται πάνω μου ανασαίνει βαριά. Θα ‘θελα να μπω σε αυτό το όνειρο και να κρυφοκοιτάω πίσω από ένα μικρό μπεζ αυτί όση ώρα θα μασάει τριαντάφυλλα και θα κάνει κόλπα στο χορτάρι.

Τα σίδερα των φυλακών που δημιούργησες είναι φτιαγμένα από όσα κάνεις ή δεν κάνεις, μια τροποποίηση στις λέξεις και μπορείς να είσαι ελεύθερος ξανά.

Οι σκέψεις μπροστά από τα έκτακτα αποκόμματα που μαζεύεις ή σου πετάνε καθημερινώς μην περιμένεις να σε οδηγήσουν πουθενά.

Κανείς δε γιάτρεψε τις πληγές του ακούγοντας τα στόματα που ανοιγοκλείνουν μανιωδώς,στράφηκε στα χέρια που έχουν μάθει να αγκαλιάζουν.

Όταν το παρακάλι ενός άγνωστου άστεγου είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν πέσεις για ύπνο, επιβάλλεται αύριο να ξυπνήσεις διαφορετικός.

Βλέπεις ότι βλέπω;Wings of desire

* Το ποίημα στην αρχή και οι φωτογραφίες από την ταινία «Τα φτερά του έρωτα» (The Wings Of Desire) του 1987 σε σκηνοθεσία του μοναδικού Wim Wenders με πρωταγωνιστή τον τεράστιο Bruno Ganz

Οι παρενέργειες μιας πένας

Η ομιλία μου στους Νέους Αποφοίτους

«[…]Το κακό είναι ότι οι ηγέτες μας δε μας έχουν επαρκώς προετοιμάσει για μια βιομηχανοποιημένη κοινωνία.Δυστυχώς οι πολιτικοί μας είναι ή ανίκανοι ή διεφθαρμένοι.Καμιά φορά,την ίδια μέρα αμφότερα.Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει με απάθεια τις ανάγκες του ανθρωπάκου .Αν είσαι κάτω απ’το ένα εβδομήντα,είναι αδύνατο να πετύχεις το γερουσιαστή σου στο τηλέφωνο.Δεν αμφισβητώ ότι η δημοκρατία παραμένει η καλύτερη μορφή διακυβέρνησης.Τουλάχιστον στη δημοκρατία οι πολιτικές ελευθερίες διατηρούνται.Κανένας πολίτης δεν επιτρέπεται να βασανιστεί αδικαιολόγητα,ούτε να φυλακιστεί,ούτε να υποχρεωθεί να παρακολουθήσει μέχρι τέλους κάτι έργα του Μπρόντγουει. Κι όμως,αυτά απέχουν παρασάγγες απ’όσα συμβαίνουν στη Σοβιετική Ένωση.Με τον τέλειο ολοκληρωτισμό τους, αν κανένα άτομο συλληφθεί απλώς και μόνο να σφυρίζει,καταδικάζεται σε τριάντα χρόνια στα κάτεργα.Αν μετά από δεκαπέντε χρόνια συνεχίζει να σφυρίζει, τον στήνουν στον τοίχο.Να συνοδεύει αυτόν το βάρβαρο φασισμό βρίσκουμε το τσιράκι του,την τρομοκρατία.Ουδέποτε στην ιστορία δίσταζε τόσο ο άνθρωπος να κόψει την κοτολέτα του απ΄το φόβο μην εκραγεί.Η βία προκαλεί περισσότερη βία και έχει προβλεφθεί ότι περί το 1990 η απαγωγή θα είναι η κυριαρχούσα μέθοδος κοινωνικής αλληλεπίδρασης.Ο υπερπληθυσμός θα επιδεινώσει τα προβλήματα ως εκεί που δεν παίρνει άλλο.Οι αριθμοί μας λένε ότι ήδη υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι επί της γης απ’όσους χρειαζόμαστε για να κουβαλήσουμε ακόμη και το πιο βαρύ πιάνο.Αν δεν πούμε ένα στοπ στην αναπαραγωγή,περί το 2000 δε θα υπάρχει χώρος να σερβιριστεί το δείπνο,εκτός κι αν κανένας δέχεται να βάλει το τραπέζι του πάνω σε κεφάλια αγνώστων.Ύστερα κι εκείνοι δε θα πρέπει να κινούνται επί μία ώρα,όσο εκείνος θα τρώει.Βέβαια η ενέργεια θα’χει μειωθεί στο ελάχιστο,και σε κάθε ιδιοκτήτη αυτοκινήτων θα χορηγείται τόση βενζίνη όση χρειάζεται για να κάνει όπισθεν λίγα εκατοστά.

Αντί ν’αντιμετωπίζουμε αυτές τις προκλήσεις,το ρίχνουμε σε διάφορες διασκεδάσεις,όπως τα ναρκωτικά και το σεξ.Ζούμε σ’εξαιρετικά ανεκτική κοινωνία.Ουδέποτε υπήρξε η πορνογραφία τόσο διαδεδομένη όσο σήμερα.Και πόσο κακοφωτισμένα είναι αυτά τα φιλμ!Είμαστε άνθρωποι που στερούνται καθορισμένων στόχων.Δε μάθαμε ποτέ ν’αγαπάμε. Στερούμεθα ηγετών και συνεπώς προγραμμάτων.Δεν έχουμε πνευματικό κέντρο. Παραδέρνουμε ολομόναχοι στο σύμπαν,ξεσπώντας με τερατώδη βιαιότητα ο ένας στον άλλον,απογοητευμένοι,πονεμένοι. Ευτυχώς,δεν έχουμε χάσει την αίσθηση του μέτρου.Συνοψίζοντας,είναι φανερό ότι το μέλλον κρύβει μεγάλες ευκαιρίες.Κρύβει και παγίδες.Το κόλπο είναι ν’αποφύγουμε τις παγίδες,ν’αδράξουμε τις ευκαιρίες, και να γυρίσουμε σπίτι πριν τις έξι.»

Απόσπασμα από το βιβλίο «Παρενέργειες» που περιλαμβάνεται στο «Woody Allen Όλα τα γραπτά του»  του σπουδαίου Woody Allen, σε μετάφραση του Σωτήρη Κακίση από τις εκδόσεις Bell.

Πάλι καλά που κάποιοι προσπαθούν απεγνωσμένα να μας ανοίξουν τα μάτια και το μυαλό  με δόσεις ωραίου χιούμορ που σου αφήνει ένα μόνιμο χαμόγελο στα χείλη.Κανείς δε θα βγει αλώβητος και το ίδιο ανόητος μετά από αυτή την ανεκτίμητη συνάντηση…

Το τραγούδι από τους τίτλους αρχής της ταινίας «Deconstructing Harry»(Διαλύοντας το Χάρι) του 1997 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Woody Allen και με πρωταγωνιστές τον ίδιο, την Judy Davis και άλλους πολλούς.

Ένα σπουργίτι φέρνει την άνοιξη

Δύο τραγούδια περπατούν δίπλα δίπλα στη rue de Belleville στο Παρίσι τυλιγμένα στα παλτά τους.

Τότε λέει το πρώτο:

-Λατρεύω να μιλάνε οι άνθρωποι για μένα. Να σιγοψιθυρίζουν τους στίχους μου, να θαυμάζουν τη μουσική μου, να εξυμνούν την τελειότητα μου…

Τότε λέει το δεύτερο:

-Λατρεύω να μιλάω στις καρδιές των ανθρώπων. Εκεί όπου αρχίζουν και τελειώνουν όλα…
……
Αν μπορούσα να διαλέξω μόνο δύο,

Τότε θα μιλούσα γ’αυτό

Και θα σώπαινα ,ακούγοντας να μου μιλάει αυτό

Και αυτή μετά από αυτό, έχω ορκιστεί να την λατρεύω και να την ευγνωμονώ  εφ’όρου ζωής
….

Και επειδή με την Edith ποτέ δε ξεμπερδεύεις εύκολα

Edith_Piaf

Κάποιοι τραγουδιστές,θα ζουν για πάντα…

Ευχαριστώ για τη μουσική και για όλα τα άλλα…

Π.Π

Οι σώας τας φρένας και οι άνθρωποι που διαθέτουν έστω και ελάχιστη αισθητική παρακαλούνται να μη συνεχίζουν την ανάγνωση του παρακάτω κειμένου.

Το ίδιο το μπλογκ

Η κουρτίνα ανοίγει. Η πρωταγωνίστρια έχει πλάτη στο κοινό. Κάθεται σε μία καρέκλα και κάτι μουρμουρίζει. Θα ακουγόταν τι αν η κυρία στην πρώτη σειρά δεν έτρωγε τόσο δυνατά τα πατατάκια της. Η κουρτίνα ξανακλείνει. Ξανανοίγει σε λίγα δευτερόλεπτα. Η κυρία συνεχίζει να τρώει αμέριμνα,το μικρόφωνο ανοίγει…

-Με βάση λοιπόν τα παραπάνω φαίνεται ότι η αρετή είναι διδακτή και….

-Ει στάσου. Τι αυθαίρετο συμπέρασμα είναι αυτό;

Το έχει αποδείξει

-Λανθασμένα

-Τελείωνε καμιά φορά,νυστάζω

-Κάτι τέτοιο αρνούμαι να γραφτεί!

-Τι εννοείς αρνείσαι;Ότι σου λέω εγώ θα κάνεις!

-Όχι ότι θέλω εγώ θα κάνω!Δε θα με κάνεις εσύ ρεζίλι σε όλους!

-Τί απόψεις είναι αυτές;Εγώ έχω το πάνω χέρι

-Ταλαίπωρο,τόσα ξέρεις τόσα λες…Αν δεν υπήρχαμε εμείς,τίποτα από αυτά που ξέρεις σήμερα δεν θα υπήρχε

Ο πρωταγωνιστής κορδώνεται και στρείβει περήφανα το μουστάκι του.Φυσικά όσοι κάθονται πίσω από τον ψηλό τύπο με την αλογοουρά,τρίτη θέση δεξιά, πέμπτη σειρά, είναι αδύνατον να δουν την παραπάνω σκηνή

-Θες να μου πεις δηλαδή ότι οι ιδέες είναι δικές σας και πως εμείς αποτελούμε το μέσο για να διατυπωθούν οι ιδέες σας;

-Αυτό ακριβώς

-Και δηλαδή το «Love is not love ,which alters when it alteration finds,Or bends with the remover to remove:»* δεν το έγραψε ο Σαίξπηρ;

-Όχι βέβαια

-Μμμμ μάλιστα. Τα μάτια της πρωταγωνίστριας λάμπουν.Φυσικά αυτό δε μπορεί να συμβεί, αλλά λέμε τώρα… Μάλιστα. Η πρωταγωνίστρια από ότι φαίνεται ξέχασε τα λόγια της αλλά ο αγχωμένος κύριος μπροστά μπροστά δε φαίνεται να το πρόσεξε.Ο πρωταγωνιστής μουτζώνει την πρωταγωνίστρια( είπαμε η τρίτη σειρά δε τα βλέπει αυτά) και της ψιθυρίζει τις ατάκες της. Ναι. Άρα αυτό σημαίνει ότι για όλα φταίτε εσείς και άρα το ανθρώπινο γένος απαλλάσσεται των ευθυνών του!Ήμουν σίγουρη ότι δεν ήμασταν τόσο χαζοί!

-Α όχι δε θα ρίξετε τις ευθύνες σας σε μας!Επειδή εσείς είστε άχρηστοι,θα…

-Ανόητε,δεν ξέρεις τίποτα!

-Αυτό δεν ήταν στο σενάριο!

-Ήταν!

-Δεν ήταν!

-‘Ηταν!

-Δεν ήταν!

Σε αυτό το σημείο σκάει μύτη από την δεξιά πόρτα ο ζωολογικός κήπος στη σκηνή και οι μισοί θεατές απογοητευμένοι μετακινούνται με  ζητωκραυγές στην διπλανή αίθουσα όπου παίζεται το «Αν» του Παπακαλιάτη. H μαϊμού ενοχλημένη από την κυρία που συνέχιζε ακάθεκτη ορμάει πάνω της και της παίρνει τα πατατάκια με μία κίνηση όλο χάρη. 

Ο πιγκουίνος  κάνει τρικ και να διασκεδάζει το λιγοστό κοινό δηλαδή τα 5-6 παιδάκια που έχουν απομείνει. 

Η αγελάδα που έχει ξεφύγει από το αγρόκτημα,αρχίζει  να μασάει το πράσινο φουστάνι της πρωταγωνίστριας η οποία σε έξαλλη κατάσταση αρχίζει να τρέχει πέρα δώθε

Ένας δράκος καταφτάνει από το πουθενά και τρέχει στη διπλανή αίθουσα

Η τίγρης βλέπει στο σουλούπι του πρωταγωνιστή μία ιδανική οδοντογλυφίδα.

Ο γορίλας μαζεύει τα παιδιά και τους διηγείται ιστορίες της ζούγκλας ενώ ο πιγκουίνος αφήνει τα τρικ και αρχίζει να τραγουδάει όπως στο Happy Feet

Ο σκηνοθέτης,ένας τύπος αρκετά βαρεμένος που θέλει να γίνει Γκοντάρ και γι’αυτό έχει υιοθετήσει μέχρι και το γ στην προφορά, βγαίνει έξω σε κατάσταση υστερίας και αρχίζει να βρίζει τους πάντες.

-Τα πάντα καταστγαφηκαν! Υποτίθεται ότι ήταν ντγάαααμα και έγινε κωμωδία.Ο μον ντιε! Είχε τόσο ντυνατό σενάγιο και η σκηνοθεσία ήταν το κάτι άλλο και τα κάνατε σαν τα μούντγα σας!Μετά από αυτό θα δοξαζόμουν σαν Γκοντάγ,σαν Γκοντάγ!!!!

 Τα παιδιά φεύγουν μαζί με το ζωολογικό κήπο τραγουδώντας. Ο φωτισμός σβήνει γιατί κάπως πρέπει να τελειώσει ετούτο το έκτρωμα και ο καθένας τραβάει το δρόμο του.

Η πρωταγωνίστρια  αποφάσισε να υπογράψει δια βίου συμβόλαιο για ολες τις ταινίες του Άνταμ Σάντλερ. Κάνει πλέον λαμπρή καριέρα

Ο πρωταγωνιστής έτρεξε στον Τομ Ρόμπινς ο οποίος όμως είχε ήδη αγοράσει την Ρέμινγκτον SL3. Κλείστηκε στη κασετίνα του λοιπόν και κανένα μολύβι δεν το ξανάδε

Η χοντρή κυρία συνεχίζει να ενοχλεί στις παραστάσεις

Ο σκηνοθέτης δεν έγινε Γκοντάρ, το παλεύει ακόμη ανεπιτυχώς

Ο ζωολογικός κήπος εξακολουθεί ευτυχώς να υπάρχει

Το συγκεκριμένο μπλογκ μετά το τελευταίο κείμενο της συγγραφέως της έκανε έξωση και μήνυση για ψυχική οδύνη. Το ίδιο και οι αναγνώστες.Πλέον αναζητά νέους ενδιαφερόμενους με προυπόθεση να έχουν ελεχθεί για τυχόν ψυχολογικά προβλήματα

Η γραφούσα του παρών «κειμένου» δεν έκανε τίποτα που να χρήζει έστω και μικρής αναφοράς εκτός από το ότι ζει και αυτή πλέον στο ζωολογικό κήπο ενώ με την αρωγή του πάμε πακέτο ήρθε σε επαφή με πολύ κοντινό της πρόσωπο που ζει και εργάζεται σε μια λίμνη στη Σκωτία

Τα υπόλοιπα στην κρίση του καθενός

Εις το επανειδείν 

Η φωτογραφία από την «Amelie» του Jean-Pierre Jeuneut με την Audrey Tautou

* Στίχος από τη Σονέτα 116 του Shakespeare,Let me not to marriage of true minds admit impediments