Υπηρέτριες (2011)- Συνάντηση με την έγχρωμη σοφία

Σκηνοθεσία : Tate Taylor

Πρωταγωνιστούν: Emma Stone,Viola Devis,Octavia Spencer,Jessica Chastain

Η ζωή τριών γυναικών στον Αμερικάνικο νότο τη δεκαετία του ’60. Της Σκίτερ, μιας νεαρής πτυχιούχο που τελειώνοντας το κολέγιο θέλει να γίνει συγγραφέας, της Έϊμπελιν μιας έγχρωμης υπηρέτριας που μεγαλώνει με αγάπη το λευκό παιδί των αφεντικών της  και της καλύτερης της φίλης, Μίνι που παρόλες τις εξαιρετικές μαγειρικές της ικανότητες η αυθάδεια της την κάνει να χάνει δουλειές.

Η ταινία επικεντρώνεται στη σκληρή ζωή των έγχρωμων υπηρετριών που δεν είχαν κανένα απολύτως δικαίωμα και στην απάνθρωπη αντιμετώπιση τους από τις λευκές κυρίες-μέγαιρες.   Πολύ εύστοχα δίνεται και η αντίθεση στη συμπεριφορά των λευκών από αυτή των παιδιών τους. Τα παιδιά άλλωστε σπάνια στέκονται σε τέτοιου είδους εξωτερικά χαρακτηριστικά, πάντα περνάνε στην ουσία των πραγμάτων.

Στην ουσία περνάει και η νεαρή Σκίτερ  που αντιμάχεται την όλη κατάσταση και αποφασίζει να παρακινήσει τις υπηρέτριες να βρουν το δίκιο τους. Ένα είναι σίγουρο: οι μαύρες σοφές υπηρέτριες μέσα από καταπληκτικές ερμηνείες και δόσεις ωραίου χιούμορ συγκινούν,ταρακουνούν, συμβουλεύουν και μπράβο τους!

Σε μία εποχή που ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, οι προκαταλήψεις  και η κατά τα άλλα ανωτερότητα ορισμένων κυριαρχούν και αποκτούν όλο και μεγαλύτερη απήχηση, πρέπει να υπάρχουν ταινίες που να μας περνάνε μαθήματα ανθρωπιάς και αγάπης για το διαφορετικό. Όσο για το χρώμα; Όλοι είμαστε άνθρωποι απλά μερικοί πίνουν περισσότερο καφέ από τους άλλους!

Κάτι ταραγμένο…

Τι ώρα έχει πάει;

Σε λίγο έχουμε αγώνα ε;

Λες να κερδίσει ο παναθηναικός;

Είναι η τελευταία μας ευκαιρία για πρωτάθλημα σωστά;

Μπορείς να μου απαντήσεις λίγο;

Σε παρακαλώ.

Μπορείς;

Και άμα δεν κερδίσουμε;

Τι ώρα είναι ο αγώνας;

7μιση λέει.

Έχουμε ακόμη ώρα.

Τι βλακείες σου λέω τόση ώρα.

Συνήλθες;

Εμένα είναι ιδρωμένες οι παλάμες μου.

Έχει ζέστη;

18 βαθμούς έχουμε.

Καλά είναι;

Ζεσταίνομαι.

Πνίγομαι.

Εσύ;

Θέλω ένα λαστιχάκι για τα μαλλιά

Μίλα λίγο.

Βάλε και τις σκέψεις σε μία τάξη.

Βοήθα με και εσύ λιγάκι.

Είναι λίγο άστοχο ποστ έτσι;

Έξω έχει ήλιο

Ναι αλλά τι να έγραφα;

Μη βάλεις μουσική.

Γνώμη;Άποψη, τι;

Δε τραβάνε τέτοιες ταινίες κανονικό ποστ.

Το δοκιμάσαμε και στο «Ρεκβιέμ για ένα όνειρο» και δεν πέτυχε

Πόσες αδικίες σε μία μέρα;

“You can’t always get what you want” που έλεγαν και οι Rolling Stones

Ότι θυμάμαι, ξέρω.

Ήξερε τι έκανε όταν μας έλεγε να το δούμε

Ο Φατίχ Ακίν είναι μεγάλος σκηνοθέτης

Αφιέρωμα σε αυτόν;

Από μένα;

Μπα

Ότι και να έγραφα θα ήταν λίγο

‘Εχω και μία έκθεση να γράψω.

Από αυτές που πρέπει να γράψεις ότι σου δίνουν

Κανένα προσωπικό στοιχείο.

Θα προτιμούσα να γράψω για τον Ακίν

Μίκρυνε το σπίτι ξαφνικά.

Δε με χωράει.

Λες να μεγαλώσαμε;

Τόσο ξαφνικά;

Δε μιλάς

Μόνο σκέφτεσαι

Οι παλάμες για μισό λεπτό κλείνουν τα μάτια σε ένα σπίτι που ξαφνικά πνίγει τον μοναδικό για σήμερα ένοικο του. Οι σκέψεις ταραγμένες και ζαλισμένες κουνιούνται στο ρυθμό ενός χορού που με μαθηματική ακρίβεια θα τις οδηγήσει στην κατάρρευση. Οι χτύποι της καρδιάς αυξάνονται και το αίμα σε μερικά σημεία χτυπάει το κεφάλι σε μια απελπισμένη προσπάθεια όλα να δουλέψουν όπως πριν.

Πηγή αυτής της σύγχυσης που οδήγησε σε αυτό το ταραγμένο ποστ είναι το «Μαζί ποτέ» και το «Βαθιά κοφτά ανθρώπινα», δύο ταινίες του Φατίχ Ακίν, που λίγες μέρες μετά το «Ρεκβιέμ για ένα όνειρο» μας έδωσαν την χαριστική βολή. Μας το είχαν πει ότι άμα τις δούμε θα πέσουμε στα σκληρά αλλά που να το φανταστούμε.Τις συστήνουμε ανεπιφύλαχτα σε όσους δεν τις έχουν ήδη δει..

Mary And Max : Ένα Παραμύθι Για Μεγάλους

Διάρκεια: 80′
Με τις φωνές των: Toni Collette, Philip Seymour Hoffman, Eric Bana
Σκηνοθεσία: Adam Elliot

1975.H Mary είναι μία 8χρονη μοναχική, στρουμπουλή κοπέλα που κατοικεί στην Αυστραλία. Από την άλλη ο Max είναι ένας παχύσαρκος 44χρονος που πάσχει από το σύνδρομο Asperger και κατοικεί στην χαοτική Νέα Υόρκη . Κάποια μέρα η Mary βρίσκει τυχαία την διεύθυνση του και του γράφει λέγοντας του όλα αυτά τα πράγματα που κάποιος μοιράζεται με έναν φίλο του. Ο Max της απαντά και έτσι αρχίζουν όλα ενώ ο δεσμός που αναπτύσσεται ανάμεσα τους είναι κάτι παραπάνω από απλή φιλία .

Καταρχάς θα ήθελα να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Ούτε κριτικός κινηματογράφου είμαι ,ούτε έχω ξαναγράψει άρθρο για ταινία οπότε θα γράψω αυτά που εγώ κατάλαβα και αυτά που θεωρώ ότι πρέπει να πω. Πάμε παρακάτω. Η Mary και ο Max έχουν πολλά κοινά. Και οι 2 ζουν στο περιθώριο και δεν έχουν φίλους κάτι που τους βυθίζει περισσότερο στην κατάθλιψη. Από την μία η Mary ζει σε μία διαλυμένη οικογένεια στην οποία κανείς δεν της δίνει σημασία αφού η μητέρα της είναι αλκοολική ενώ ο πατέρας της προτιμά να περνάει τον χρόνο του με τους «νεκρούς» του φίλους όπως η Mary τους χαρακτηρίζει , εννοώντας τα βαλσαμωμένα του πουλιά. Από την άλλη ο Max ζει παρέα με έναν αόρατο φίλο του και αντιμετωπίζει δυσκολία στο να αναπτύσσει κοινωνικές σχέσεις με άλλους ανθρώπους οι οποίοι λέει ότι τον μπερδεύουν ,λόγω του συνδρόμου Asperger από το οποίο πάσχει και είναι μία ήπια παραλλαγή αυτισμού. Οι μόνοι άνθρωποι με τους οποίους έρχεται συχνότερα σε επαφή είναι μία γειτόνισσα και τα μέλη της ομάδας Ανώνυμοι Παχύσαρκοι στην οποία πηγαίνει.

Η επικοινωνία που αρχίζει ανάμεσα στους 2 ήρωες ή για την ακρίβεια αντί ήρωες , γίνεται λόγος ύπαρξης από κάποιο σημείο και μετά καθώς και οι 2 βρίσκουν έναν τρόπο να ξεφεύγουν από την μίζερη ζωή στην οποία ζουν . Οι 2 τους μοιράζονται σκέψεις και συναισθήματα μέσω των γραμμάτων τους και έτσι σατιρίζεται η σημερινή μορφή της αλληλογραφίας .Επιπλέον, Η ταινία επικεντρώνεται στις σημερινές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Αν και η ιστορία τοποθετείται το 1975,στην πραγματικότητα αναφέρεται στην δικιά μας εποχή , την εποχή που οι ανθρώπινες σχέσεις τείνουν να εξαφανιστούν , την εποχή που το «φαίνεσθαι» έχει την μεγαλύτερη σημασία. Θεωρούμε ότι το συναίσθημα και τα δάκρυα είναι για τους αδύναμους και αντιμετωπίζουμε το διαφορετικό με αρνητικό τρόπο.
Ο Max σωστά σε μία σκηνή της ταινίας αναρωτιέται γιατί αυτός να θεωρείται παράταιρος ενώ οι άλλοι φυσιολογικοί . Μήπως γιατί φωνάζει που δεν πετάμε στα στους κάδους τα σκουπίδια μας ή γιατί δεν μπορεί να καταλάβει πως γίνεται να καταστρέφουμε τα δάση μας από την στιγμή που χρειαζόμαστε το οξυγόνο?

Επίσης στην ταινία γίνεται αναφορά στα λεφτά τα οποία δεν φέρνουν την ευτυχία. Ο άνθρωπος πλέον δεν ευχαριστιέται με τίποτα. Βάζει συνεχώς στόχους στη ζωή του και όταν τους πετυχαίνει ,βάζει και άλλους και άλλους και καταντά άπληστος . Τις περισσότερες φορές οι στόχοι μας είναι λάθος και ακόμη και αν τους επιτύχουμε δεν μας προσφέρουν τίποτα. Έχουμε μάθει να ζητάμε πάντα κάτι παραπάνω και αυτό μας στερεί από το να χαιρόμαστε την κάθε μέρα ξεχωριστά . Δεν χαιρόμαστε πλέον με τα μικρά καθημερινά πράγματα και  έτσι χάνουμε το νόημα της ζωής . Τα χρήματα έχουν αξία μόνο αν μπορείς να τα μοιραστείς με κάποιον άλλο, έτσι ακριβώς συμβαίνει και με την ζωή.

Η ταινία αυτή που με κράτησε άυπνη και που με έβαλε σε σκέψεις είναι μία από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει και αποτελεί την απάντηση σε όλους αυτούς που θεωρούν ότι τα κινούμενα σχέδια είναι απλά για να περνάς την ώρα σου και δεν έχουν τίποτα να σου προσφέρουν .