Εφιάλτης

Τα μάτια μου ανεβοκατέβαιναν τόσο γρήγορα σαρώνοντας κάθε πληροφορία πάνω στο χαρτί ενώ η καρδιά μου ήταν έτοιμη να σπάσει… Ένιωθα κάποιον δίπλα μου, πιθανώς ήταν η μητέρα μου αλλά δεν είχα χρόνο να τσεκάρω . Παίρνοντας μια βαθιά ανάσα σιγουρεύτηκα ότι ήταν αυτή από το άρωμα αλλά φοβόμουν να την κοιτάξω στα μάτια και έτσι επικέντρωσα την προσοχή μου στο χαρτί . 20 ,20,20 … Το άγχος και η αγωνία πήγαν να αντικατασταθούν από την χαρά αλλά είπα στον εαυτό μου ότι είναι ακόμη νωρίς και ότι αυτά ήταν τα δεδομένα . Προχώρησα λοιπόν με βαριά καρδιά προς τα κάτω … 13,5 , 15 , 14 ,09 , 07 ,17 , 10, 12 … τα δάκρυα άρχισαν πλημμυρίζουν τα μάτια μου ενώ ένιωσα το κορμί της μητέρας μου να ισιώνει . Έριξα μία κρυφή ματιά προς το μέρος της και αμέσως το μετάνιωσα. Με κοιτούσε με ένα βλέμμα τόσο σκληρό και κατάλαβα ότι την είχα βαμμένη ενώ ένα δάκρυ κύλησε από το μάτι μου… Όχι είπα στον εαυτό μου δεν θα κλάψεις για ένα χαρτί και σκούπισα το δάκρυ μου με την αναστροφή του χεριού μου .

Το χαρτί αυτό αποτελεί την πηγή άγχους όλων των μαθητών για διαφορετικούς λόγους . Άλλοι γιατί θέλουν να μάθουν αν έμειναν στην ίδια τάξη , άλλοι για να δουν αν θα έχουν το απουσιολόγιο τον επόμενο χρόνο και άλλοι για να δουν αν οι κόποι τους ανταμείφτηκαν . Ναι αυτό το χαρτί που κρατούσα στα χέρια μου ήταν η βαθμολογία μου .

Δεν μπορεί είπα μέσα μου, αποκλείεται να τα πήγα τόσο χάλια ,κάποιο λάθος πρέπει να έγινε . Ένιωσα κόσμο να έρχεται δίπλα μου ενώ το κλασικό «Πώς Τα Πήγες??» δεν θα μπορούσε να λείπει . Άκουσα δίπλα μου τις γνώριμες φωνές των συμμαθητριών μου να λένε ότι τα πήραν όλα 20 και αμέσως το άγχος αντικαταστάθηκε από ένα μόνο συναίσθημα… Την ντροπή! Η μητέρα μου αποφάσισε να επέμβει επιτέλους και με τράβηξε από το χέρι έξω από το σχολείο αφήνοντας τις συμμαθήτριες μου να σιγοψιθυρίζουν για τα χάλια μου .
Αν και οι γονείς μου ποτέ δεν είχαν ιδιαίτερο κόλλημα με τους βαθμούς ,Οι λέξεις «ντροπή σου» , «απαράδεκτη» και « ρεζίλι» ακούστηκαν τόσες φορές την ώρα του φαγητού που από ένα σημείο και μετά έχασα το μέτρημα . Με έπνιγε όλη αυτή η κατάσταση .. πήγα στο δωμάτιο μου και άφησα επιτέλους τα δάκρυα που προηγουμένους είχα καταπνίξει , να βγουν από τα μάτια μου … και τότε με ένα τίναγμα ξύπνησα! Κοίταξα γύρω μου χαμένη ενώ τα μάτια μου ήταν υγρά και συνειδητοποιώντας τι είχε συμβεί καθησύχασα τον εαυτό μου ενώ η ανακούφιση με πλημμύριζε . Είναι χαζό να αγχώνομαι για τους βαθμούς ,υπάρχουν πιο σοβαρά πράγματα στη ζωή από μία βαθμολογία σκέφτηκα ενώ ξαναέκλεινα τα μάτια μου…