Ιδέα για αποτυχημένη ταινία Νο1

Η παρακάτω ιστορία ειν..
Βρε βρε καλώς την μας και λέγαμε ποιος μας έλειπε τόσο καιρό
Προσπαθώ να στήσω μια ατμόσφαιρα εδώ, θα σε παρακαλ..
Ναι το βλέπω και γι’αυτό νιώθω υποχρέωση μου να προειδοποιήσω όποιον ψυχασθενή αναγνώστη σε διαβάζει/βλέπει να βρει έναν καλύτερο τρόπο να περάσει την ώρα του και..
[ακούγεται κραυγή πόνου, επιβλητική μουσική, εκτυφλωτικό φως στον/στην αφηγήτρια και…..]

Η παρακάτω ταινία είναι αληθινή ιστορία που διαδραματίστηκε κάπου στην ύπαιθρο στις αρχές του 20 αιώνα όταν τα νεαρά κοριτσόπουλα έπνιγαν τις μύχιες επιθυμίες τους σε μουλιασμένα από τα δάκρυα ημερολόγια και την θηλυκότητα τους κάτω από φούστες μέχρι τον αστράγαλο
(μωρ’τι μας λες! Αίσχος!) [δεύτερη κραυγή πόνου]
[το φως σβήνει και από πίσω αρχίζει να παίζει το φιλμ ενώ ο αφηγητής συνεχίζει να μιλάει]

Ήταν ένα σπίτι όπως όλα τα άλλα, ο πατέρας δούλευε σκληρά και το βράδυ γυρνούσε στο σπίτι έπινε 2 μπύρες και έπεφτε για ύπνο. Ενίοτε μάλωνε με την μητέρα και καμιά φορά την έδερνε. Βλέπετε, ο πατέρας είχε μια αδυναμία, ή μάλλον δύο στις γυναίκες και στο ποτό. Πώς είπατε; Κλισέ; Ποιος σας είπε ότι θα δείτε κάτι πρωτότυπο εδώ; Ναι βέβαια, μπορείτε να αποχωρήσετε, όχι κύριε τα λεφτά του εισιτηρίου δεν επιστρέφονται. Πίσω λοιπόν, η μητέρα υποσχόταν ότι θα τον άφηνε, τον απειλούσε , αυτή είχε στα νιάτα της και άλλες προτάσεις αλλά γέρασε, την πέθαινε, μόνο να κοπροσκυλιάζει ξέρει και να σέρνεται πίσω από κείνη την τεκνατζού (ναι δεν είπε τεκνατζού αλλά μας βλέπουν και παιδιά) και δώσε να χτυπιέται στα πατώματα και να τον καταριέται. Α και τα παιδιά σαν τα μούτρα του τα έκανε ειδικά εκείνη η μεγάλη θα τους κουβαλήσει κανένα μπάσταρδο καμιά μέρα (ναι μπάσταρδο είπε,συγνώμη παιδιά). Αφού λοιπόν έδερνε λίγο τη μητέρα, ο πατέρας πήγαινε να παρηγορηθεί στην αγκαλιά της Α. (ονόματα δεν λέμε, δεν είμαστε κουτσομπόληδες εμείς.Αλλά με τον πατέρα θα ασχοληθούμε στο μέλλον αν βρούμε παραγωγούς για το πόνημα μας εκείνο)

Η κόρη λοιπόν, αχ! η κόρη, ήταν αυτό που θα λέγαμε κελεπούρι, ήταν τόσο κελεπούρι που είναι η μοναδική στην ασπρόμαυρη ταινία μας με χρώμα. Τα αγόρια έκαναν ουρά για να βγουν ένα ραντεβού αλλά σε αυτήν δεν πολυάρεσαν, τους θεωρούσε όλους κουτούς. Παρόλα αυτά μόνο και μόνο για να εκνευρίζει την νευρασθενικιά μητέρα της τους γλυκοκοιτούσε όλους. Άφηνε δήθεν τυχαία ξεκούμπωτο το τελευταίο κουμπί της μπλούζας και μέχρι και ο πάτερ ορκίζονταν αυτόπτες μάρτυρες έριχνε κρυφές ματιές στο μπούστο της [ΘΑ ΚΑΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΑΠΙΣΤΗ (κραυγή πόνου)] Η μητέρα δεν επέτρεπε τη μουσική στο σπίτι εκτός από κλασσική σε σπάνιες περιπτώσεις ευθυμίας, γι’αυτό και η κόρη έταξε φιλί στο σπυριάρικο γειτονόπουλο με αντάλλαγμα ένα βινύλιο των AC/DC. Έπειτα ισχυριζόταν ότι το χαστούκι που έφαγε εκείνη την μέρα από την μητέρα άξιζε και με το παραπάνω [ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ AC/DC ΣΤΗΝ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΗΛΙΘΙΑ] Σκάστε και μην με διακόπτετε (συγνώμη παιδιά). Άλλη μια φορά η μητέρα την έπιασε να καπνίζει στην πίσω αυλή, δεν ήταν και δύσκολο, η κόρη πετούσε επίτηδες τις γόπες στη γλάστρα «πότε θα μεγαλώσεις; Πότε θα συμμορφωθείς; Ούτε να ράβεις ξέρεις ούτε να μαγειρεύεις, κανένας δεν θα σε πάρει, εδώ θα σε έχω μέχρι να με πεθάνεις άχρηστη. Ο θεός βλέπει τι τραβάω από σένα και με λυπάται» και όσο η μητέρα φώναζε τόσο η άλλη το απολάμβανε. Πώς είπατε; Α ναι, μίσος! Ο πατέρας πέθαινε για την κόρη, ήταν το καλύτερο πράγμα που του είχε τύχει και η κόρη τον λάτρευε, πίστευε ότι η μητέρα της φταίει για την συμπεριφορά του. Ναι ναι τελειώνουμε, μην ανησυχείτε. Μια μέρα λοιπόν ο πατέρας αγόρασε στην κόρη ένα σκύλο πολύ χαριτωμένο. Πρώτη φορά η κόρη ήταν υπεύθυνη για κάτι και θα το ομολογήσουμε ότι τα πήγαινε εξαιρετικά καλά. Μάλιστα είχε σταματήσει να προκαλεί και την μητέρα της με οποιονδήποτε τρόπο, μέχρι και στην εκκλησία πήγαινε αν και δεν είχε βρει ποτέ τον Θεό εκεί μέσα. ο πατέρας καμάρωνε «ορίστε»,είπε στη μητέρα, «στο είπα ότι δεν είναι κακό παιδί, απλά θέλει τον τρόπο της». Δεν την θέλω να προσέχει σκύλους, να νοικοκυρευτεί τη θέλω και με αυτό το μούλικο στα πόδια μας δεν θα το κάνει ποτέ, σκεφτόταν η μητέρα. Μια μέρα λοιπόν άφησε το σκύλο ελεύθερο και άμαθος όπως ήταν έπεσε στο πρώτο αυτοκίνητο που βρήκε. «Μην κλαις» είπε η μητέρα, «χαϊβάνι ήταν δεν καταλάβαινε, ντύσου να πάμε εκκλησία και αν δω κουμπί ξεκούμπωτο, ορκίζομαι να σε σκοτώσω όταν φτάσουμε σπίτι.»
Και κάπως έτσι κήρυξε πόλεμο και με τη μητέρα και με το θεό ενώ ο πατέρας…α θα ασχοληθούμε είπαμε άλλη φορά με αυτόν. Ε;Ναι ναι τέλος.

Τέλος.

Η ταινία πάτωσε στα ταμεία ενώ η γραφούσα κατηγορήθηκε για αθεϊσμό, σεξισμό,απλοϊσμό και μια σειρά άλλους –ισμούς ενώ γνωστό σάιτ έγραψε «Την επόμενη φορά που θα την τρώνε τα δάχτυλα και θα θέλει να γράψει κάτι, ας γράψει τον επικήδειο της»
Πολλοί ισχυρίζονται πως τον γράφει και ότι θα γίνει best seller

Βράδια

Τρέλα, το πρωί, το μεσημέρι, το βράδυ
Πρωί: Ξύπνα. Πήγαινε στο κρεβάτι, πήγαινε για ύπνο
Αυτό είναι τρέλα. Σωστά;*

a woman under the influence

Ένα βράδυ που καταλάβαμε ότι ο κόσμος θα καταστραφεί, μαζευτήκαμε στη λίμνη με μπύρες και διαβάζαμε τα αγαπημένα μας αποσπάσματα.Γιατί ο κόσμος ήταν έτοιμος να καταστραφεί

Ένα βράδυ που μαντέψαμε ότι δύο ήλιοι θα ανέτειλαν, καθόμασταν σε ένα παγκάκι συγχρονίζοντας τα ρολόγια μας και προσπαθώντας να καταλάβουμε σε ποιανού το όνειρο τρυπώσαμε λαθραία. Γιατί δύο ήλιοι ήταν έτοιμοι να ανατείλουν

Ένα βράδυ που όλα άρχισαν να τρελαίνονται,πυροβολήσαμε τις τηλεοράσεις μας και ελευθερώσαμε όλους τους καταπιεσμένους κινηματογραφικούς ήρωες και τους αφήσαμε να ζήσουν ελεύθεροι. Γιατί όλοι είχαν αρχίσει να τρελαίνονται

Ένα βράδυ που είδαμε την κοινωνία να γίνεται σκληρή, της γράψαμε ένα χλευαστικό τραγούδι και το παίζαμε ξανά και ξανά μέχρι που άρχισε μόνη της να κλαίει. Γιατί έτσι νιώθαμε ότι έπρεπε

Ένα βράδυ που το τέλος δεν ήταν καλό, ξαναγράψαμε τις ταινίες με happy end και πουλήσαμε το πιο μεγάλο μας χαμόγελο μπροστά στην κάμερα. Γιατί έζησαν αυτοί καλά και μαζί καλύτερα

Ένα βράδυ που ο πλανήτης αυτός δε μας χωρούσε, κάναμε ωτοστόπ και πήγαμε σε άλλον και οι σελίδες ήταν πουλιά, ο ήλιος μας χτυπούσε στο πρόσωπο και η θάλασσα μας έβρεχε τα πόδια. Γιατί ο πλανήτης αυτός μας κούρασε

Ένα τέτοιο βράδυ κοιμήθηκα ήρεμα και ωραία, γιατί μέχρι και εγώ πίστεψα αυτό που έγραψα

Η φωτογραφία και το κείμενο στην αρχή από την ταινία «A woman under the influence» (Μια γυναίκα εξομολογείται) του 1974 σε σκηνοθεσία John Cassavetes με πρωταγωνιστές την οδυνηρά συγκλονιστική Gena Rowlands και τον Peter Falk. 

Να μου συγχωρεθεί το γλυκανάλατο κείμενο αλλά αν δεις αυτήν την ταινία, κάτι πρέπει να σκεφτείς για να μη σε πάρει από κάτω.

Εις το επανιδείν

 

Έλλειψη ανθρωπισμού

olvidados-1950-08-g

Έλλειψη ανθρωπισμού είναι αυτό που κατακλυζόμαστε από εκπομπές μαγειρικής ενώ άλλοι ψάχνουν στα σκουπίδια για να φάνε

Έλλειψη ανθρωπισμού είναι που ο κυρ Γιάννης εδώ από κάτω κάθε πρωί ζητιανεύει για ένα τσιγάρο και συνήθως κανείς δεν του δίνει

Έλλειψη ανθρωπισμού είναι που προσπαθούν να μας πείσουν ότι κάποιοι γεννηθήκαμε πλούσιοι και κάποιοι φτωχοί και τίποτα δε μπορεί να το αλλάξει αυτό

Έλλειψη ανθρωπισμού είναι που όταν βγαίνουμε έξω και περνάμε καλά δίνουμε και ένα 50λεπτο σε αυτόν τον καημένο τον φτωχό παππούλι που δε μπορεί και αυτός να διασκεδάσει όπως εμείς

Έλλειψη ανθρωπισμού είναι οι σκύλοι που βλέπεις αδέσποτοι επειδή ναι μεν είναι και λίγο μόδα να έχεις ένα κουτάβι αλλά όταν μεγαλώσει «πιάνει πολύ χώρο» και τι να το κάνεις

Έλλειψη ανθρωπισμού είναι οι άστεγοι που δεν τους αφήνουν να μπαίνουν στα αστικά γιατί βρωμάνε και έχουν αρρώστιες και δε θέλουμε να κολλήσουμε και τίποτα, άσε που μερικές φορές σου χαλάνε και την αισθητική

Έλλειψη ανθρωπισμού είναι που εξακολουθείς ακόμη και τώρα να ψηφίζεις Χ.Α γιατί στο κάτω-κάτω εσένα δεν σε πείραξαν ποτέ και τι σε νοιάζει τι κάνουν αλλού.Και μπράβο τους κιόλας που μοιράζουν τρόφιμα στον κόσμο

Έλλειψη ανθρωπισμού είναι που συμπονάς τους μετανάστες που ήρθαν για ένα καλύτερο μέλλον αλλά φωνάζεις να τους διώξουν γιατί μας παίρνουν τις δουλειές και γιατί τόσες άλλες χώρες υπάρχουν να πάνε να μείνουν στην δικιά μας έπρεπε να έρθουν;!

Έλλειψη ανθρωπισμού είναι τα like που κάνεις σε ομάδες για να σωθεί το περιβάλλον και τα υπό εξαφάνιση είδη και νιώθεις περήφανος που και σήμερα έκανες το καθήκον σου χωρίς να χρειαστεί να βγεις από το σπίτι σου

Έλλειψη ανθρωπισμού είναι που παιδιά δεν μπορούν να πάνε σχολείο ενώ εγώ και εσύ μπορέσαμε,

άδικο δεν είναι;

(Για να μην υπάρξουν τυχόν παρεξηγήσεις δεν θέλω να το «παίξω» αυθεντία γράφοντας το παραπάνω κείμενο, αυτοκριτική κάνω )

Η φωτογραφία από την ταινία «Ξεχασμένοι από την κοινωνία» (Los olvidados) του 1950 σε σκηνοθεσία του Luis Bunuel 

Ανείπωτα άηχα ακούσματα

«Φτάσε. Νιώσε το. Ήθελα να σου μάθω τα πάντα, ότι υπάρχει και δεν υπάρχει σε αυτή τη γη.Ό,τι μας ανήκει για τόσο λίγο και τι είμαστε εμείς πάνω σε αυτή.Το φως που φέρνουμε και αφήνουμε πίσω με τις λέξεις.Μπορείς να δεις 5.000 χρόνια πίσω με το φως των λέξεων.Όλα όσα αισθανόμαστε, σκεφτόμαστε, ξέρουμε και μοιραζόμαστε με λέξεις, έτσι ώστε μία ψυχή να μη ζει στο σκοτάδι ή να χάνεται ολοκληρωτικά με το θάνατο. Αλλά εγώ ξέρω. Ξέρω μία λέξη με την οποία μπορώ να βάλω ολόκληρο τον κόσμο στα χέρια σου και οτιδήποτε και αν στοιχίσει σε εμένα δε θα πάρω λιγότερα»*

1222
Η ανωνυμία μου θα με σώσει από τη ντροπή, το ποίημα που σκεπάζει τη νύχτα τα βράδια θα χαθεί με τον καιρό, δε μπορώ να απαγγείλω με πάθος ούτε την πρώτη στροφή

Τα γέλια που ακούς ή δεν ακούς και απλά φαντάζεσαι ότι υπάρχουν πηδάνε σαν λιοντάρια σε τσίρκο μέσα στα δαχτυλίδια του καπνού που όλο και κάτι συμβολίζουν σε αυτό το ακατανόητο κείμενο

Κάποιοι κάπου ακούν τις μπλεγμένες σκέψεις που έχεις μέσα στο κεφάλι σου, ποτέ δεν έδωσες δεκάρα για το τι σημαίνει κατανόηση και όλες αυτές οι ηθικές βλακείες

Ένας γέρος απειλεί να πεθάνει, φτύνει και καταριέται θεούς και δαίμονες, αρχίζει να βρέχει και κάνει κρύο, σκεπάζεται με ένα χαρτόκουτο, αύριο θα έχεις ξεχάσει, αυτός όχι

Το μαύρο κουτί θα μας ξεβράσει με βοή κάποια μέρα πιο ξεθωριασμένους, άχρωμους,λιγότερο τέλειους

Θα πνιγούμε φωνάζεις άηχα στις 3 τελίτσες που υπονοούν λέξεις που κανείς ποτέ δε λέει

Τα μαλλιά σου γλύφουν τις φλόγιες της δικιάς μας κόλασης, εκεί που οι θρύλοι της ροκ γρατσουνάνε τις κιθάρες τους και οι συγγραφείς τις πονεμένες πένες τους λίγο πριν αυτοκαταστραφούν ξανά

Η αιώνια πάλη με το πάλι, δεν ακούς δε βλέπεις δε μιλάς, ξέρεις πως είναι τα πρόσωπα των ανθρώπων όταν χαίρονται, ξέρεις να θυμώνεις και να παλεύεις, ψιλαφίζεις προσεκτικά την ρυτίδα ανησυχίας στο μέτωπο,βυθίζεις τα χέρια σου στο τρίχωμα του σκύλου και ξέρεις όσα δε ξέρουμε

Άνθρωποι προσπαθούν να σε πείσουν ότι το θέατρο του παραλόγου που παρακολουθείς είναι ένα υπερθέαμα, αν και βαθιά σου ξέρεις ότι το σενάριο μπάζει από παντού

Η παρωδία θα τελειώσει όταν μια μισότυφλη δασκάλα και μια τυφλή μαθήτρια σου μάθουν να διαβάζεις με τα χέρια και να ακούς με την καρδιά. Ίσως ολα τότε γίνουν διαφορετικά.Ίσως και όχι.Τουλάχιστον θα έχεις μάθει να «βλέπεις»

«-Έχεις κάτι τελευταίο να πεις;
-Άμπρα Κατάμπρα!»**

*Τα λόγια στην αρχή και η φωτογραφία από την ταινία The Miracle Worker (Το θαύμα της Ανν Σάλιβαν) του 1962 σε σκηνοθεσία Arthur Penn με πρωταγωνίστριες τις εξαιρετικές Anne Bancroft και Patty Duke, αποκλειστικά υπαίτιες για αυτή τη μπερδεμένη επιστροφή

** ατάκα από την ταινία The Prestige (2006) σε σκηνοθεσία Christopher Nolan

αυθόρμητα

Film_549w_LastPicture_original

Αποφάσισα να κατέβω από το ροζ συννεφάκι μου, αυτό του αυριανού φοιτητή που θα σπουδάσει κάτι που το γουστάρει απίστευτα, θα μένει στο δικό του σπιτάκι με μια μεγάλη βιβλιοθήκη, θα ακούει ροκ μουσική μέχρι να τον πονέσουν τα αυτιά και θα βλέπει μανιωδώς ταινίες του 30’ του 40’ του 50′

Θα θελα να ακούγαμε kill the cat μέρα νύχτα και να γελούσαμε με τα ξινισμένα μούτρα της πραγματικότητας,να διαφωνούσαμε για το καλύτερο κινούμενο σχέδιο όλων των εποχών, θα θελα να ξυπνούσαμε το χάραμα και ο κόσμος να έβγαινε στους δρόμους με τις πιτζάμες και τις παντόφλες, οι γιαγιάδες με τις μαντίλες στα κεφάλια, όλοι μαζί, θα θελα οι μπούρδες που γράφω τώρα να ήταν κάτι παραπάνω, θα θελα να είχα κάτι παραπάνω τώρα, θα θελα όλα να αποκτούσαν την γοητεία του ασπρόμαυρου,να μην χωρούσαν τα όνειρα μας πουθενά,να σου έδειχνα πως κάνουν τα κουτάβια μου όταν μαλώνουν και να σου φτιαχνόταν η μέρα, θα θελα να είχαμε όλοι τις 18χρονες έγνοιες, θα θελα να είχα κάτι ελπιδοφόρο να απαντήσω στην άλλη φωνή του σταθερού, θα θελα να ήμασταν ταινία με χάπι εντ, δίσκος με μεγαλόπρεπο κλείσιμο, παράσταση με χειροκρότημα, θα θελα η δικαιολογημένη γκρίνια να γινόταν δικαιολογημένη χαρά, θα θελα να μην ήμασταν εγωιστές,θα θελα να μην μας τρόμαζαν οι σκιές, θα θελα τα σχολεία να γέμιζαν φωτογραφίες ποιητών στους τοίχους, η απεργία των δασκάλων να πιάσει τόπο, οι καθηγητές να ήταν σαν αυτούς που εγώ αγάπησα, τα λινκάκια και οι φωτογραφίες να βρίσκανε αντίκρυσμα,να μην γυρνούσαμε στα ίδια, ο κόσμος να ξαναφτιαχνόταν και εγώ να το βούλωνα επιτέλους,θα θελα όλα αυτά να μην ήταν ουτοπικά,να θέλαμε τα ίδια και να τα διεκδικούσαμε

θα θελα γαμώ το κάτι άλλο, θα θελα να στέλναμε φιλιά στο χάος

Η φωτογραφία από την ταινία «Η τελευταία παράσταση» (The last picture show) του 1971 σε σκηνοθεσία Peter Bogdanovich και πρωταγωνιστές τους Jeff Bridges,Timothy Bottoms και Cybill Shepherd

Στα ψηλά

Τα παιδιά δεν πρέπει να κοιμούνται.
Ξυπνούν μια μέρα πιο γερασμένα,
μεγαλώνουν πριν καν το καταλάβεις.*

φυ

Το λογικό και το άλογο,

Την ώρα που μία κλεισμένη χούφτα μουρμουρίζει ασυναρτησίες στο αυτί ενός μοναχικού τύπου

Ενώ την ίδια ώρα σε μία άλλη χώρα οι δείκτες σχεδιάζουν τα όνειρα τους στον αέρα

Αυτά τα όνειρα είναι όλα εκείνα που άφησες ένα πρωί ελεύθερα και με το φύσημα του ανέμου ταξιδεύουν με οδηγό μια χρυσαλλίδα στη χώρα που ίσως γίνουν πραγματικότητα

Σε αυτή τη χώρα η κλεισμένη χούφτα του μοναχικού τύπου θα άνοιγε και από μέσα της θα ξεπηδούσε πολύχρωμη χρυσόσκονη

Και αυτή η χρυσόσκονη θα έκανε τη δουλειά που θεωρούσε αυτή σωστή και θα έπεφτε πάνω στα κεφάλια των νεαρών παιδιών ακριβώς λίγο πριν ακολουθήσουν πετώντας την περιέργεια τους.

Την ίδια χρυσόσκονη θα κυνηγούσαν οι δείκτες που έχουν μάθει μόνο να δείχνουν και οι χούφτες που έχουν μάθει να χτυπάνε τα τραπέζια

Τότε τα παιδιά θα άνοιγαν τη σχολική τους τσάντα και θα την άφηναν να τρυπώσει μέσα στον μοναδικά ξαναγραμμένο Μικρό πρίγκιπα τη στιγμή ακριβώς που γελώντας δυνατά, θα χάνονταν ένα-ένα μέσα στην κουφάλα του δέντρου…

χωρα

*Οι φωτογραφίες και τα λόγια στην αρχή από την ταινία Finding Neverland (Ψάχνοντας τη Χώρα του Ποτέ) του 2004 σε σκηνοθεσία του Marc Foster με πρωταγωνιστές τους Johnny Deep και Kate Winslet

Μπες βγες

Στις δύσκολες,στις εύκολες και στις ουδέτερες στιγμές αρκούσε η στέγη του σπιτιού σου και ένα μαγικό πανί πίσω από το οποίο ένας δαιμόνιος σκηνοθέτης θα σου έκλεινε το μάτι.Το ίδιο αρκεί και τώρα.

the spirit of beehive kk
…………….
Βούτηξε το χέρι μέσα στο βάζο με το μέλι και έντυσε στο μυαλό του τη στιγμή με μουσική διαφορετική από τη δικιά μου ή τη δικιά σου.Μπορεί και ίδια. Δε θα μάθω και δε θα μάθεις ποτέ.

Η παραπάνω κίνηση έγινε πολλές φορές έως ότου μπορούσε με σιγουριά να προσδιορίσει ακριβώς τη γεύση.Κάποια μέλισσα αποσυμβόλισε τη σκηνή . Δε θα μάθω και δε θα μάθεις ποτέ τι σκεφτόταν τότε ούτε τι απέγινε μετά από αυτό.Σε αυτήν την ιστορία που δεν ξέρω αν την επινόησα ή αν επινοήθηκε μόνη της, εγώ δεν έχω τίποτα άλλο να προσθέσω.
……………..

the spirit of beehive
Κάποιο από τα τρένα θα σταματήσει να με πάρει μαζί του, είμαι 7 χρονών και μετά 17,πάντα στα ίδια χάλια, και οι μέρες περνούν και όλο και μεγαλώνω και ακόμη περιμένω ένα τρένο που ίσως πέρασε ίσως και όχι.

Οι ήχοι φεύγουν,ο χρόνος κυλάει,οι λέξεις σβήνουν,η γη γυρίζει όπως μπορεί και το μόνο που μένει είναι ένα εκφραστικό βλέμμα που μιλάει όπως δε μίλησε κανείς.Ένας μισότυφλος φωτογράφος αναλαμβάνει να μας δείξει τα υπόλοιπα.

Όταν κλείνω τα μάτια, φημολογείται ότι είπε, προσπαθώ να ακούσω τις σταγόνες της βρύσης να σκάνε στο νεροχύτη και όταν τελικά τις ακούω νιώθω την μεγαλύτερη ανακούφιση στον κόσμο. Και εσύ τι κάνεις για να νιώσεις ανακούφιση;,φημολογείται ότι ρώτησε. Εγώ, απάντησε, αυτοσαρκάζομαι

Και πιάνει, ρώτησε. Εξαρτάται, απάντησε

………………………..

αννα

Ο κόσμος αυτός για τον οποίο με μεγάλωσες δεν είναι αυτός για τον οποίο μου έλεγες στα παραμύθια.Θα δημιουργήσω το δικό μου και όταν τελειώσω, θα σε περιμένω στις κυψέλες που ολόκληρα ποιήματα γράφτηκαν και ξεγράφτηκαν γι’αυτές.

………………………

Ο καθένας προσθέτει και αφαιρεί και πολλαπλασιάζει άμα θέλει, μακάριοι αυτοί που απόλαυσαν το μέλι και κανείς δεν τους είπε πως και γιατί.

………………………

Erase una vez….*

ν

Οι φωτογραφίες από την ταινία «The Spirit Of The Beehive»( Το πνεύμα του μελισσιού) του 1973 σε σκηνοθεσία του Victor Erice και με πρωταγωνιστές τους  Fernando Fernán Gómez, Teresa Gimpera και την απίστευτη Ana Torrent

*=Μια φορά και έναν καιρό