Στα χαμηλά

Όταν το παιδί ήταν παιδί, 
τα μούρα έπεφταν σαν μούρα στα χέρια του,
και σήμερα το ίδιο.
Τα φρέσκα καρύδια του »έγδερναν» τη γλώσσα
το ίδιο και σήμερα.
σε κάθε βουνό, 
υπήρχε η επιθυμία για άλλο βουνό, 
και σε κάθε πόλη,
λαχτάρα για μια ακόμα μεγαλύτερη πόλη, 
και εξακολουθεί και σήμερα έτσι να είναι.*

wings of desire

Όσο και αν ξεγελαστείς το χρώμα του ουρανού δε θα το αλλάξεις, άραγε  αναρωτιέσαι γιατί αυτό το χρώμα ονομάζεται μπλε και όχι κόκκινο; Μπορείς όμως να αλλάξεις τα ονόματα των χρωμάτων.

Ακόμη και αν βάλεις όλη τη θέληση σου δε πρόκειται να πετάξεις μακριά. Γι’αυτό και τα βραδινά μας όνειρα είναι τα πάθη ή οι επιθυμίες μας που δεν πρόκειται ποτέ να πραγματοποιηθούν.

Το ασπρόμαυρο βλέμμα της μικρής μου πολύτιμης αγάπης κοιτάζει βαριεστημένα μία τηλεόραση που δεν καταλαβαίνει τι λέει. Όταν κοιμάται πάνω μου ανασαίνει βαριά. Θα ‘θελα να μπω σε αυτό το όνειρο και να κρυφοκοιτάω πίσω από ένα μικρό μπεζ αυτί όση ώρα θα μασάει τριαντάφυλλα και θα κάνει κόλπα στο χορτάρι.

Τα σίδερα των φυλακών που δημιούργησες είναι φτιαγμένα από όσα κάνεις ή δεν κάνεις, μια τροποποίηση στις λέξεις και μπορείς να είσαι ελεύθερος ξανά.

Οι σκέψεις μπροστά από τα έκτακτα αποκόμματα που μαζεύεις ή σου πετάνε καθημερινώς μην περιμένεις να σε οδηγήσουν πουθενά.

Κανείς δε γιάτρεψε τις πληγές του ακούγοντας τα στόματα που ανοιγοκλείνουν μανιωδώς,στράφηκε στα χέρια που έχουν μάθει να αγκαλιάζουν.

Όταν το παρακάλι ενός άγνωστου άστεγου είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν πέσεις για ύπνο, επιβάλλεται αύριο να ξυπνήσεις διαφορετικός.

Βλέπεις ότι βλέπω;Wings of desire

* Το ποίημα στην αρχή και οι φωτογραφίες από την ταινία «Τα φτερά του έρωτα» (The Wings Of Desire) του 1987 σε σκηνοθεσία του μοναδικού Wim Wenders με πρωταγωνιστή τον τεράστιο Bruno Ganz

Π.Π

Οι σώας τας φρένας και οι άνθρωποι που διαθέτουν έστω και ελάχιστη αισθητική παρακαλούνται να μη συνεχίζουν την ανάγνωση του παρακάτω κειμένου.

Το ίδιο το μπλογκ

Η κουρτίνα ανοίγει. Η πρωταγωνίστρια έχει πλάτη στο κοινό. Κάθεται σε μία καρέκλα και κάτι μουρμουρίζει. Θα ακουγόταν τι αν η κυρία στην πρώτη σειρά δεν έτρωγε τόσο δυνατά τα πατατάκια της. Η κουρτίνα ξανακλείνει. Ξανανοίγει σε λίγα δευτερόλεπτα. Η κυρία συνεχίζει να τρώει αμέριμνα,το μικρόφωνο ανοίγει…

-Με βάση λοιπόν τα παραπάνω φαίνεται ότι η αρετή είναι διδακτή και….

-Ει στάσου. Τι αυθαίρετο συμπέρασμα είναι αυτό;

Το έχει αποδείξει

-Λανθασμένα

-Τελείωνε καμιά φορά,νυστάζω

-Κάτι τέτοιο αρνούμαι να γραφτεί!

-Τι εννοείς αρνείσαι;Ότι σου λέω εγώ θα κάνεις!

-Όχι ότι θέλω εγώ θα κάνω!Δε θα με κάνεις εσύ ρεζίλι σε όλους!

-Τί απόψεις είναι αυτές;Εγώ έχω το πάνω χέρι

-Ταλαίπωρο,τόσα ξέρεις τόσα λες…Αν δεν υπήρχαμε εμείς,τίποτα από αυτά που ξέρεις σήμερα δεν θα υπήρχε

Ο πρωταγωνιστής κορδώνεται και στρείβει περήφανα το μουστάκι του.Φυσικά όσοι κάθονται πίσω από τον ψηλό τύπο με την αλογοουρά,τρίτη θέση δεξιά, πέμπτη σειρά, είναι αδύνατον να δουν την παραπάνω σκηνή

-Θες να μου πεις δηλαδή ότι οι ιδέες είναι δικές σας και πως εμείς αποτελούμε το μέσο για να διατυπωθούν οι ιδέες σας;

-Αυτό ακριβώς

-Και δηλαδή το «Love is not love ,which alters when it alteration finds,Or bends with the remover to remove:»* δεν το έγραψε ο Σαίξπηρ;

-Όχι βέβαια

-Μμμμ μάλιστα. Τα μάτια της πρωταγωνίστριας λάμπουν.Φυσικά αυτό δε μπορεί να συμβεί, αλλά λέμε τώρα… Μάλιστα. Η πρωταγωνίστρια από ότι φαίνεται ξέχασε τα λόγια της αλλά ο αγχωμένος κύριος μπροστά μπροστά δε φαίνεται να το πρόσεξε.Ο πρωταγωνιστής μουτζώνει την πρωταγωνίστρια( είπαμε η τρίτη σειρά δε τα βλέπει αυτά) και της ψιθυρίζει τις ατάκες της. Ναι. Άρα αυτό σημαίνει ότι για όλα φταίτε εσείς και άρα το ανθρώπινο γένος απαλλάσσεται των ευθυνών του!Ήμουν σίγουρη ότι δεν ήμασταν τόσο χαζοί!

-Α όχι δε θα ρίξετε τις ευθύνες σας σε μας!Επειδή εσείς είστε άχρηστοι,θα…

-Ανόητε,δεν ξέρεις τίποτα!

-Αυτό δεν ήταν στο σενάριο!

-Ήταν!

-Δεν ήταν!

-‘Ηταν!

-Δεν ήταν!

Σε αυτό το σημείο σκάει μύτη από την δεξιά πόρτα ο ζωολογικός κήπος στη σκηνή και οι μισοί θεατές απογοητευμένοι μετακινούνται με  ζητωκραυγές στην διπλανή αίθουσα όπου παίζεται το «Αν» του Παπακαλιάτη. H μαϊμού ενοχλημένη από την κυρία που συνέχιζε ακάθεκτη ορμάει πάνω της και της παίρνει τα πατατάκια με μία κίνηση όλο χάρη. 

Ο πιγκουίνος  κάνει τρικ και να διασκεδάζει το λιγοστό κοινό δηλαδή τα 5-6 παιδάκια που έχουν απομείνει. 

Η αγελάδα που έχει ξεφύγει από το αγρόκτημα,αρχίζει  να μασάει το πράσινο φουστάνι της πρωταγωνίστριας η οποία σε έξαλλη κατάσταση αρχίζει να τρέχει πέρα δώθε

Ένας δράκος καταφτάνει από το πουθενά και τρέχει στη διπλανή αίθουσα

Η τίγρης βλέπει στο σουλούπι του πρωταγωνιστή μία ιδανική οδοντογλυφίδα.

Ο γορίλας μαζεύει τα παιδιά και τους διηγείται ιστορίες της ζούγκλας ενώ ο πιγκουίνος αφήνει τα τρικ και αρχίζει να τραγουδάει όπως στο Happy Feet

Ο σκηνοθέτης,ένας τύπος αρκετά βαρεμένος που θέλει να γίνει Γκοντάρ και γι’αυτό έχει υιοθετήσει μέχρι και το γ στην προφορά, βγαίνει έξω σε κατάσταση υστερίας και αρχίζει να βρίζει τους πάντες.

-Τα πάντα καταστγαφηκαν! Υποτίθεται ότι ήταν ντγάαααμα και έγινε κωμωδία.Ο μον ντιε! Είχε τόσο ντυνατό σενάγιο και η σκηνοθεσία ήταν το κάτι άλλο και τα κάνατε σαν τα μούντγα σας!Μετά από αυτό θα δοξαζόμουν σαν Γκοντάγ,σαν Γκοντάγ!!!!

 Τα παιδιά φεύγουν μαζί με το ζωολογικό κήπο τραγουδώντας. Ο φωτισμός σβήνει γιατί κάπως πρέπει να τελειώσει ετούτο το έκτρωμα και ο καθένας τραβάει το δρόμο του.

Η πρωταγωνίστρια  αποφάσισε να υπογράψει δια βίου συμβόλαιο για ολες τις ταινίες του Άνταμ Σάντλερ. Κάνει πλέον λαμπρή καριέρα

Ο πρωταγωνιστής έτρεξε στον Τομ Ρόμπινς ο οποίος όμως είχε ήδη αγοράσει την Ρέμινγκτον SL3. Κλείστηκε στη κασετίνα του λοιπόν και κανένα μολύβι δεν το ξανάδε

Η χοντρή κυρία συνεχίζει να ενοχλεί στις παραστάσεις

Ο σκηνοθέτης δεν έγινε Γκοντάρ, το παλεύει ακόμη ανεπιτυχώς

Ο ζωολογικός κήπος εξακολουθεί ευτυχώς να υπάρχει

Το συγκεκριμένο μπλογκ μετά το τελευταίο κείμενο της συγγραφέως της έκανε έξωση και μήνυση για ψυχική οδύνη. Το ίδιο και οι αναγνώστες.Πλέον αναζητά νέους ενδιαφερόμενους με προυπόθεση να έχουν ελεχθεί για τυχόν ψυχολογικά προβλήματα

Η γραφούσα του παρών «κειμένου» δεν έκανε τίποτα που να χρήζει έστω και μικρής αναφοράς εκτός από το ότι ζει και αυτή πλέον στο ζωολογικό κήπο ενώ με την αρωγή του πάμε πακέτο ήρθε σε επαφή με πολύ κοντινό της πρόσωπο που ζει και εργάζεται σε μια λίμνη στη Σκωτία

Τα υπόλοιπα στην κρίση του καθενός

Εις το επανειδείν 

Η φωτογραφία από την «Amelie» του Jean-Pierre Jeuneut με την Audrey Tautou

* Στίχος από τη Σονέτα 116 του Shakespeare,Let me not to marriage of true minds admit impediments

Εν πλω…

Το πρωί
Ένα ελαφρύ σκούντημα από μπροστά

-ει πόσο έχει σήμερα;

-30

Τέσσερα έκπληκτα μάτια και ένα σουτ από την έδρα. Γυρνάνε μπροστά και εγώ σκύβω πάλι στο θρανίο μου. Ψάχνω να βρω το στυλό μου. Δύο ώρες τώρα το έχω χάσει. Νιώθω πάλι ένα σκούντημα στο δεξί μου χέρι

-Πότε πήγε ρε 30;

-Πήγε

-Είναι πολύ ακόμη;

-201 μέρες μέχρι να δώσουμε πανελλαδικές

-Άιντε να τελειώνουμε, δε μπορώ άλλο, κουράστηκα

-Στο σχολείο πάντως….

Ένα δεύτερο σουτ με εμποδίζει να πω αυτό το « όμορφα περνάμε».Ένα βλέμμα. Αγανάκτησης. Συγγνώμη. Γυρνάνε μπροστά τους.Για 35 λεπτά θα μείνουν εκεί. 201 μέρες είναι πολύς καιρός. Μου γνέφω ευχαριστημένα. Ώρα να βρω εκείνο το χαμένο στυλό.

Το μεσημέρι
Πάνω από ένα πιάτο φακές με το κουτάλι μετέωρο.. Θα χυθεί, δε θα χυθεί…

-Τί κάνατε σήμερα στο σχολείο;

Χύθηκε

-Ποίηση

Παρατεταμένη σιγή. Δεύτερη προσπάθεια. Θα πιτσιλίσει, δε θα πιτσιλίσει…

-Από πότε κάνετε ποίηση;

Πιτσίλισε

-Από τότε που κάποιος αποφάσισε να κάνει καλύτερο το σχολείο και εμάς

Ένα ψίχουλο πέφτει.Έχει και τυρί.Λίγο.Δε πειράζει. Ας το για τη μικρή.Της αρέσουν.Πολύ.

-Και τι μαθαίνετε;

-Πως να φτιάξουμε την ιδεώδη πολιτεία

Οι φακές φαίνεται να την έχουν ήδη φτιάξει.Και εμείς. Σύντομα.Το νιώθω.

Το απόγευμα
Οι Walkabouts αποφασίζουν να μου κάνουν ιδιαίτερο.

Η μάνα μου προσπαθεί να τους μεταπείσει.Μάταια.

Μαθαίνω να μετράω. Μέχρι το τρία. Μετά παραιτούνται. Ανεπίδεκτη. Επισήμως. Χρόνια τώρα.

Τακτοποιώ τα βιβλία μου

-Δεν είμαι το μαγικό χαλί,ξέρεις.

-Τί λες να έγιναν εκείνα τα κόκκινα παπούτσια;

-Και έτσι όπως με έκανες ούτε το μπορντό μου χρώμα δε φαίνεται

-Έχω κολλήσει σε μία σκηνή μήνες τώρα.

Καμία απάντηση.Κάτι άσχετο. No sound is heard from unit two. Κάτι ήξεραν.Κάτι σχετικό.Ακόμη δε θυμάμαι όμως.

-Πρέπει να αρχίσω να ανησυχώ που παραμιλάω;

-Άλλη ερώτηση

-Γιατί όταν κλαίμε τα αυτιά μας βουίζουν;

Καμία διευκρίνιση

Το βράδυ
Η ομίχλη φτιάχνει σκιές, τέτοιες που η φαντασία ξεφεύγει από τα δεσμά που την φυλακίζουν. Ευτυχώς που δε βλέπω τηλεόραση.

-Τα βήματα πάνω στο βρεγμένο πεζοδρόμιο μου θυμίζουν το «Θίασο»

Μία μαυρορόζ γνώριμη πατούσα μου γνέφει. Φοβάται το σκοτάδι.Της γνέφω και εγώ.Συμπάσχω.Όχι σήμερα όμως.

-Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να περπατάς το βράδυ. Κάνεις ωραίους συνειρμούς

-Μη σου πω κιόλας ότι αυτά τα χρόνια που ζω φυλακισμένος μέσα σου, είναι οι μοναδικές φορές που σε θεωρώ καλή παρέα

-Τόσες απορίες.Άλυτες.

Βρέχει όμορφα απόψε.Βρέχομαι όμορφα απόψε.Ζω όμορφα απόψε.

-Θα ‘θελα όσο τίποτα άλλο να κλειστώ σε μία αίθουσα σινεμά

Ένα φως τρεμοπαίζει. Μου κλείνει το μάτι συνωμοτικά.Κάτι λέει. Δε μιλάω τη γλώσσα του.

-Ή σε ένα βιβλιοπωλείο

-Θα ‘θελα να αρχίσω να μιλάω δυνατά αλλά έχω απαίσια φωνή

Ακούγεται ένα ενοχλητικό και παράξενο γέλιο. Το δικό μου. Δε θα αλλάξω ποτέ. Ανασηκώνω τους ώμους και αρχίζω να σφυρίζω δυνατά σε μία πολιτεία που με ζεσταίνει. Την κοιτάω και με κοιτάει.Την διαβάζω και με διαβάζει.Με αγκαλιάζει.Γνώριμα.Μητρικά.Έτσι μ’αρέσει.Θα γίνει ιδεώδης.Εμείς θα την αλλάξουμε.Όχι αυτή εμάς. Θα γίνει. Δε μπορεί. Θα γίνει.Θα την κάνουμε να γίνει.

Τα χαμένα συν

Αν συγκεντρωθείς προσεκτικά, μπορεί και να ακούσεις το μολύβι να σκάβει μερικές άτακτες λέξεις σε μία λευκή κόλλα

Και μετά ίσως ακούσεις την τσαλακωμένη αλλά περήφανη κόλλα να σκάει στο πεζοδρόμιο δίπλα στο κομματάκι ενός κόκκαλου που αν συγκεντρωνόσουν προσεκτικά θα άκουγες το πέσιμο του από το στόμα ενός σκύλου όταν μία μέλισσα αποφάσισε να γελάσει μαζί του. Θα ακούσεις επίσης τον ήχο που κάνουν τα ύπουλα και ανεπαίσθητα βήματα ενός μυρμηγκιού που σπεύδει να μεταφέρει στην φωλιά του το μικρό, πεσμένο κομματάκι

Και τότε ίσως παρατηρήσεις ότι ένα απαλό αεράκι αρχίζει να φυσάει.

Θα ακούσεις από τη μία το γέλιο ενός παιδιού που έμαθε να περπατάει με τα χέρια και τον ελαφρύ ήχο από το δάκρυ ενός άλλου καθώς σκάει πληγωμένα στο ανήμπορο πεζοδρόμιο

Θα δεις τις ελπίδες να εξατμίζονται όταν το δέντρο δεν παγιδεύει το ελεύθερο μπαλόνι

Αν συγκεντρωθείς θα ακούσεις και τον ήχο από το κατακόκκινο πέταλο που φεύγει από τη θέση του και καβαλάει με πάθος το αεράκι τη στιγμή που ένα πούπουλο συνεχίζει ατάραχο την καθοδική του πορεία

Και τότε θα δεις, νιώσεις και ακούσεις τις ετεροχρονισμένες σκέψεις σου να εμφανίζονται με πείσμα μπροστά σου ατημέλητες, χωρίς καμία τάξη και συνοχή

Αλλά όλα αυτά τα «πρέπει», τα «αν» και τα «θα» μοιάζουν τόσο μακρινά όσο και το κυνήγι ενός απροσδιορίστου ονόματος πετάλου

Ένα τραγούδι απόσταση

Μένω να κοιτάζω και τις δύο επιλογές που έχω

Κάνω μία βόλτα για να αποφασίσω και ξανάρχομαι

Ποιος έβαλε τον καθρέφτη εδώ μπροστά;

Δε μου αρέσουν οι καθρέφτες

Ούτε οι φωτογραφίες

Κάποιος να τα πάρει;

Χαίρομαι που κανείς δε μου δίνει σημασία

Ποιος πέταξε κάτω το ρόδο;

Πατάς τα τριαντάφυλλα

Ε σκέφτομαι εδώ

Μην φωνάζεις

Χαίρομαι που κανείς δε μου δίνει σημασία

Ποιος έδιωξε από εδώ το νεαρό βασιλόπουλο;

Ποιον έλεγχο;

Έχω βαθιές τσέπες και μικρά πράγματα μέσα

Τι ακριβώς θες να βρεις;

Δε κρύβω αριθμούς

Δεν τους χρειάζομαι

Δεν είναι χάλια

Ότι πεις

Ξέρεις καλύτερα

Δε θες να δεις κάτι άλλο;

Ναι ξέρω

Ποιος χάλασε τη μελισσοφωλιά ;

Όχι απλά περπατάω

Να κάτσω εδώ για λίγο;

Έχω και κάτι ραντεβού αργότερα

Καλά πάω σπίτι

Κάπου είχα κόψει την σήτα για να βγαίνω

Έχω μία απόφαση να πάρω

Ήρθα

Ναι αποφάσισα

Θα ντυθώ Τζόκερ και θα μείνω από εδώ που είναι τα χρώματα

Και μετά θα πάω να μαζέψω αυτά που πετάχτηκαν  

Και μόλις τελειώσω θα πάω να κάτσω σε εκείνες τις πέτρες

Μην με περιμένετε σπίτι απόψε

Δε θα έρθω

Όπως Το Πάρει Κανείς…

Τόπος: πάρκο. Όχι κάποιο συγκεκριμένο, ένα πάρκο. Μεγάλο όμως.

Χρόνος: Νωρίς το απογευματάκι.

Καιρικές συνθήκες: Ήλιος. Κίτρινος κίτρινος, μεγάλος και λαμπερός

Πληροφορίες: Γεμάτο κόσμο όλων των ηλικιών

Ήρωας: Αυτός εκεί ο μελαγχολικός τύπος που κάθεται στο παγκάκι και είναι έτοιμος να αρχίσει ένα τεράστιο μονόλογο μόλις η κάμερα εστιάσει πάνω του.

Εντάξει; Τελειώσαμε με την γραφειοκρατία να πάω παρακάτω;;;!

Ο ήρωας

«Ναι βέβαια σου λένε όλοι μην τρελένεσαι, όλα θα περάσουν. Φυσικά. Έξω από το χορό πολλά τραγούδια λέγονται. Ο καθένας λέει ότι του κατέβει. Λες και ξέρει τι περνάω εγώ, τι γολγοθά ανεβαίνω καθημερινά. Δε μπορώ να χαρώ τίποτα. Να σαν τώρα θυμάμαι τότε που είχαμε πιάσει την καλή, που δεν λογάριαζα κανέναν τους και έκανα την ζωούλα μου. Και τώρα; Ε ρε πως αλλάζουν οι καιροί….»

Μικρή διακοπή για διάλειμμα

Λίγο πιο δίπλα στο πάρκο δύο πιτσιρίκια συζητούν: «έλα σε παρακαλώ παίξε μου λίγο.» τοποθετεί τα δάχτυλα τους ενός χεριού μέσα στο άλλο σε μία κλασική χειρονομία ικεσίας. Ταυτόχρονα σουφρώνει το κάτω χειλάκι. Αποτέλεσμα: σπαραξικάρδιο. «όχ καλά. Αλλά δε μπορώ με αυτά τα χέρια. Είναι πολύ μικρά.» «μη σκας ρε. Θα σου δανείσω τα δικά μου.» «Έγινε. Αλλά θα κρατήσω τα δικά μου νύχια. Οκ;»

Επιστροφή στον ήρωα.

«Τι ήθελα και έκανα οικογένεια; Ούτε αυτή δε μπορώ να συντηρήσω. Αλλά όλοι τους εκεί είναι πολυέξοδοί . Και αυτά τα σκασμένα όλο ρούχα, παπούτσια, βραχιόλια θέλουν. Όλη τη μέρα μέσα στη γκρίνια. Τουλάχιστον όταν είχα, τους έδινα και είχα ήσυχο το κεφάλι μου. Τώρα; Τώρα τίποτα. Δεν τους φτάνουν λένε. Δε ξέρω γιατί βγήκαν έτσι αυτά τα παιδιά. Η μάνα τους φταίει που τα έκανε σαν τα μούτρα της. Αλλά να μου πεις, γιατί αυτή με καταλαβαίνει; Σιγά! Τον εαυτό της κοιτούσε μια ζωή που ανάθεμα την ώρα και την στιγμή που την γνώρισα! Που να ξερα..»

Μικρή διακοπή για διαφημίσεις

Σου γράφω μετά από καιρό. Τι να σου πρωτοπώ άραγε. Mάλωσα με τους δικούς μου χθες πάλι. Ο πατέρας μου με έδιωξε από το σπίτι. Μόλις μαζέψω λεφτά και θα έρθω να σε βρω. Δε φεύγεις στιγμή από το μυαλό μου. Χθες ονειρεύτηκα ότι ήρθες και φύγαμε μαζί. Ήταν τόσο ζωντανό αυτό το όνειρο! Βλέπω απέναντι μου δύο ερωτευμένους εφήβους. Κάθονται αγκαλιασμένοι στο γκαζόν. Μου θυμίζουν εμάς.

 Σε φιλώ

Μαρία

Ένα μικρό δάκρυ σκάει πάνω στον φάκελο, σαν να ήταν κρατημένο πολύ καιρό μέσα στα μάτια για να καταλήξει ακριβώς σε εκείνο το σημείο.

Άλλο ένα διάλειμμα

Ένα ζευγάρι κάθεται κάτω από ένα δέντρο. Το χέρι του ενός πιασμένο μέσα στο χέρι του άλλου. Μία μπούκλα φεύγει από την θέση της για πολύ λίγο, μέχρι ένα χέρι να την τοποθετήσει εκεί που ανήκει. Η γυναίκα κοιτά εκείνο το κουτάβι που γλύφει στο πρόσωπο έναν πιτσιρικά ,χαμογελάει και δείχνει και στον άνδρα το θέαμα. Ένα δεύτερο χαμόγελο εμφανίζεται.

Πίσω στον ήρωα

Κάθεται στο ίδιο παγκάκι, με το ίδιο μελαγχολικό βλέμμα –ίσως να είναι και λίγο χειρότερο- και τινάζει την στάχτη από το καλό του κουστούμι. Βάζει το λεπτό τσιγάρο του στο στόμα, φυσάει με θυμό τον καπνό και η ίδια διαδικασία επαναλαμβάνεται δυό με τρεις φορές. Δεν ξέρω πόσες ακριβώς γιατί χάζευα τον παππού και την εγγονή με την μπλούζα των Ramones και  το παράξενο γέλιο. Όσο για τον ήρωα; Αυτός ξαναρχίζει…

«Το θέμα είναι ότι δεν έχουμε τα λεφτά που είχαμε παλιότερα. Ε και πώς να το κάνουμε, συνηθίσαμε αλλιώς. Ναι οκ ο άλλος δεν έχει ούτε για να φάει αλλά εδώ έχω τα δικά μου προβλήματα, δε μπορώ να ασχοληθώ και με του άλλου!»

Πετά το τσιγάρο κάτω και ψιθυρίζει μόνος του κάτι ακατάληπτο.

«Είμαι φυλακισμένος. Έτσι νιώθω. Απλά δεν υπάρχουν σίδερα. Μας μιλούσαν για την χαρά της ζωής, την ομορφιά του έρωτα και ένα σωρό άλλα ωραία πράγματα. Πού είναι λοιπόν όλα αυτά; Μικρή παύση για ανασυγκρότηση. Το βλέμμα καρφωμένο κάπου απροσδιόριστα. Εγώ το μόνο που βλέπω είναι ανθρώπους που δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Και αυτές οι φωνές, αχ πόσο μου την δίνουν.»

Ανάβει ένα ακόμη τσιγάρο

«Δουλεύουμε όλη μας τη ζωή για να βρεθούμε να μην έχουμε τίποτα. Και ποιος ξέρει τι θα λένε οι άλλοι τώρα. Θεέ μου, θα μας δείχνουν με το δάχτυλο. Αντί να κοιτάξουνε   τα χάλια τους και την μίζερη ζωή τους, θα ασχολούνται με εμάς και   θα γελάνε εις βάρος μας.»

Παρέμβαση

Μία παρέα παιδιών περνά από μπροστά. Η μία κοπέλα κρατάει ένα κάτασπρο κουνέλι, θα μπορούσε άνετα να είναι ο Jack, ίσως και να είναι όμως. Ποιος ξέρει. Μία 3χρονη με σοκολάτα γύρω από τα χείλη που κρατάει μία κούκλα στο ένα χέρι και ένα γλειφιτζούρι κοκοράκι στο άλλο, που της το χάρισε ο ευγενικός κύριος που τα πουλάει δύο δέντρα πιο κάτω, τους πλησιάζει και ζητά να χαιδέψει το κουνέλι. Η κοπέλα με τα μακριά σγουρά μαλλιά την παίρνει στην αγκαλιά της και την πάει κοντά στο κουνέλι. Κάποιος από την παρέα φωνάζει το φωτογράφο που έχει στραμμένη τη μηχανή  του σε ένα αγόρι που πετά πέτρες στην θάλασσα, να τους φωτογραφίσει όλους μαζί.

Τέλος Παρέμβασης

« Γιατί έχεις την εντύπωση ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα;;! Βλακείες! Παραμύθια είναι μερικών! Τα πράγματα θα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Θα φτάσουμε να τρώμε  ο ένας τον άλλον. Θα σου πω εγώ τι θα γίνει! Θα πουλήσουμε ότι έχουμε και δεν έχουμε στους ξένους. Νησί δε θα μας μείνει! Και αυτά που λένε για τον πλούτο που έχουμε, ναι καλά, να τον βράσουμε. Αφού και αυτόν θα τον πουλήσουμε. Είμαστε τελειωμένοι που σου λέω! Δεν έχουμε τίποτα. Και δεν υπάρχει και τίποτα για να πάρουμε χαρά, ποια χαρά δηλαδή, αυτά είναι περασμένα μεγαλεία..»

Παρατηρήσεις Συγγραφέα (Για αυτούς που έφτασαν μέχρι εδώ)

Ίσως αν άκουγε, θα άκουγε την ιστορία που έλεγε μάλλον μία μάνα στο παιδί της για τους θεούς του Ολύμπου. Ίσως αν έβλεπε, θα έβλεπε την λάμψη στα μάτια του παιδιού. Και ίσως αν άκουγε, θα άκουγε τους δυνατούς, γεμάτους έξαψη, χτύπους της καρδιάς. Ίσως αν μύριζε, θα μύριζε την κανέλα που έπεφτε από το γεμάτο αγάπη χέρι μίας γιαγιάς πάνω στο ζεστό ρυζόγαλο. Ίσως αν έβλεπε,θα έβλεπε την εμφάνιση μερικών ψαριών για χάρη των ανθρώπων. Ίσως αν άκουγε, θα άκουγε τον ήχο του χαρτιού, που υποταγμένο σε δύο χέρια και 10 δάχτυλα, υπάκουε στις διαταγές τους και έπαιρνε διάφορα σχήματα. Ίσως αν έβλεπε, θα έβλεπε το μαγεμένο χαμόγελο του πιτσιρικά με τα ακουστικά στα αυτιά, που μόλις ανακάλυψε τον υπέροχο κόσμο της ροκ. Ίσως αν μύριζε, θα μύριζε το φρέσκο άρωμα της ζωής…

Κάτι για το τέλος

Μερικά πολύχρωμα μπαλόνια ανεβαίνουν ψηλά στον ουρανό και κοιτούν μερικά πολύχρωμα ανθρωπάκια να παίζουν κρυφτό ανάμεσα σε ανθισμένα δέντρα και παρτέρια…

…….

-Ακούς; Καλέ ακούς;

-Ε; Ναι ακούω μωρέ.

-Ξέρεις πόση ώρα σου μιλάω;

-Σκεφτόμουν. Τι μου έλεγες;

-Σου έλεγα ότι σύμφωνα με τους κανόνες έχασες.

-Λογικό. Εδώ και δύο γύρους κάθομαι στη φυλακή γιατί  πρέπει να φέρω 13 για να μην πατήσω σε κανένα δικό σου μέρος. Γιατί όχι απλά τα αγόρασες, αλλά έχτισες κιόλας! Και εγώ δεν έχω τόσα λεφτά..

-Αλήθεια τι σκεφτόσουν;

-Σκεφτόμουν τι θα μπορούσε να σκέφτεται ο παίκτης μου..

-Α! και;

-Ας το. Είναι από αυτούς που δεν έχουν πάρει χαμπάρι τι γίνεται γύρω τους…

 

 

ونحن على قيد الحياة

Σήκω! Κλείσε την τηλεόραση, έχει άθλια παιδικά. Κλείσε τον υπολογιστή, είναι απλά ένα μηχάνημα. Σήκω! Φόρα φόρμα, αθλητικά, ένα φούτερ και πάρε και το μπουφάν σου. Έχει κρύο έξω. Σήμερα είναι Κυριακή..

Βγάλε το ρολόι σου, δε σου χρειάζεται.

Άνοιξε την πόρτα , πάρε βαθιά εισπνοή, Καλημέρα.

Βγες έξω, πες καλημέρα στον ήλιο. Μπορεί να μην σε ζεσταίνει όσο θέλεις, αλλά θυμήσου πόσες άλλες φορές το έχει κάνει στο παρελθόν. Άσε που κάθε μέρα στέλνει τις φίλες τους τις ακτίνες να σε ξυπνήσουν γλυκά χωρίς να ζητά ποτέ αντάλλαγμα. Μπορεί να μην σε αφήνει να κοιτάς στα μάτια του αλλά ούτε εκείνος κοιτά μέσα στα δικά σου.

Περπάτα λίγο, σκούριασες.

Χάιδεψε στα αυτάκια τον σκύλο του γείτονα. Κάθε μέρα σε ακολουθεί μέχρι το σχολείο και φεύγει μόλις μπεις μέσα. Θυμήσου να του πετάξεις καμιά μέρα και κανένα κόκκαλο, κρίμα είναι.

Μη βάλεις μουσική ακόμη. Αφουγκράσου τους ήχους της φύσης. Μαγέψου.Ονειρέψου.

Κοίτα το λίγο χιόνι που έχει μείνει σε κάποια σημεία του δρόμου. Την άλλη φορά κάνε του την χάρη και παίξε μαζί του χιονοπόλεμο. Μην είσαι αχάριστος, σου έχει χαρίσει τις καλύτερες σου παιδικές αναμνήσεις.

Κλείσε παιχνιδιάρικα το μάτι στη γάτα εκείνου του αχώνευτου. Της έχεις εκμυστηρευτεί πολλά μυστικά σου.

Κάτσε σε εκείνο το παγκάκι που μέχρι χθες αγνοούσες την ύπαρξη του.

Δώσε μία καραμέλα βουτύρου στα αγουροξυπνημένα σύννεφα. Παίξτε εκείνο το παιχνίδι που πρέπει να μαντέψεις με τι μοιάζει το καθένα. Κέρνα έναν καφέ την φαντασία σου μπας και ξυπνήσει, χωρίς αυτή δεν υπάρχει παιχνίδι. Αν χάσεις , δώσε στα σύννεφα λίγες ακόμη καραμέλες, αν κερδίσεις, ζήτα τους να παίξετε λίγο ακόμη.

Περπάτα στο πεζοδρόμιο προσπαθώντας να πατήσεις σε όλα τα πλακάκια. Παιδικές συνήθειες.

Βοήθα τη γιαγιά να σηκώσει τα ψιλά που της έπεσαν από το πορτοφόλι της και χαιρέτα την πιτσιρίκα που σου μίλησε απροσδόκητα χθες στο facebook.

Κοίτα με την άκρη του ματιού σου πως την αγκαλιάζει.

Πάρε ένα τηλέφωνο εκείνο το φιλαράκι που χάθηκε σε φροντιστήρια, σχολεία και παράξενες ορμόνες. Γέλα , χαμογέλα. Η ζωή είναι απίστευτα μικρή για να την περνάς με θλίψη. Κλείσε το τηλέφωνο, προβληματική μπαταρία. Όλα τα καλά κάποτε τελειώνουν. Όχι ακόμη όμως.

Προσπάθησε να βαδίσεις στην άκρη του πεζοδρομίου χωρίς να χάσεις την ισορροπία σου. Παιδικές συνήθειες.

Τραγούδα δυνατά με τη φάλτσα φωνή σου για να σκεπάσεις τον ήχο που κάνει το πεινασμένο σου στομάχι. Μη σκας άμα σε περάσουν για τρελό, η πρώτη ή η τελευταία φορά θα είναι;

Πάρε από το σπίτι ένα βιβλίο και ξαναβγες έξω.

Φάε πρώτα όμως.

Μη δίνεις σημασία στον χρόνο που περνάει. Ας τον.

Διάβασε κάτω από εκείνο το δέντρο και υπογράμμισε ότι σου αρέσει. Διάβασε και την αφιέρωση στην πρώτη σελίδα. Χαμογέλα.

Πιάσε την κουβέντα σε εκείνο το πεσμένο φύλλο δίπλα σου.

Φώναξε και το πουλί που κάθεται πιο δίπλα. Ας το να φέρει και το φίλο του το μυρμήγκι.

Θυμήσου να τινάξεις τα ψίχουλα από το μπουφάν σου για να τα πάρει να τα πάει στη φωλιά του. Έχει οικογένεια να θρέψει.

Πότισε το λουλούδι σου, θυμάσαι πως πρόσεχε ο μικρός πρίγκιπας το δικό του;

Τσούγκρισε με το ποτήρι του ήλιου, ώρα να φύγει. Πρόσεχε μην καούν τα δάχτυλα σου, ξέρεις πόσο τα χρειάζεσαι. Ξέρεις πόσο τα χρειάζομαι.

Άσε το φεγγάρι να σου πει τα προβλήματα του, του το χρωστάς. Όλα αυτά τα χρόνια, όπου και αν πας έρχεται και αυτό μαζί σου, σαν φρουρός έτοιμος να σε προστατέψει από οτιδήποτε κακό και σαν φίλος έτοιμος να ακούσει ότι έχεις να του πεις.

Σκούντα το τρυφερά στον ώμο. Πες του ότι όλα θα πάνε καλά.

Κέρνα το λίγο κρασί.

Κάνε μία ευχή για τα αστέρια, κοίτα το πιο φωτεινό, κοίτα και το πιο μικρό. Ανέβα πάνω τους άμα σε προσκαλέσουν και πήδα από αστέρι σε αστέρι. Κάνε δώρο στο πιο μικρό ένα φακό, που ξέρεις ίσως έτσι να φωτίζονται περισσότερο τα όνειρα σου. Είσαι ευτυχισμένος;

Κάτσε πάνω στο φεγγάρι, δες τον κόσμο όπως τον βλέπει.

Γύρνα σπίτι, είναι αργά.

Κόλλα το πρόσωπο σου στο τζάμι του δωματίου σου περιμένοντας τη βροχή όπως όταν ήσουν μικρός. Μη σε νοιάζει για τις δαχτυλιές, κανείς δε θα σε κακολογήσει.

Άνοιξε την μπαλκονόπορτα και βάλε μουσική. Οι νότες ίσως συγκινήσουν την βροχή.

Κάτσε στα κάγκελα του μπαλκονιού σου.

Χαμογέλα, ήρθε!

Κάνε της δώρο ένα χάρτινο καραβάκι, ίσως και δύο, κάτσε από κάτω της, άνοιξε το στόμα σου να μπουν μέσα οι σταγόνες και άσε μερικές από αυτές να σε χαιδέψουν στο πρόσωπο. Πάντα έτσι ευγενικές ήταν.

Μπες μέσα, θα κρυώσεις. Ώρα να κοιμηθείς..

Λάμψε..Γιατί σήμερα ο μήνας έχει 19..Γιατί έχουμε Φεβρουάριο..Γιατί σήμερα είναι Κυριακή.. Λάμψε…